ของหลินชิงเวยแล้วพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง “หากข้ามิได้พูดคุยกับเจ้าให้ชัดเจน ข้าย่อมรู้สึกติดค้างในใจ” บนใบหน้าของเขาค่อยๆ ปรากฏให้เห็นความเสียใจ ค ความเจ็บปวด “ล้วนเป็นข้าที่เห็นแก่ตัวเกินไป มองข้ามความรู้สึกของเจ้า หากชั่วชีวิตนี้ของข้ามิอาจพบเจ้าอีก ข้าจะต้องเสียใจไปชั่วชีวิตจริงๆ…”
หลินชิงเวยจ้องมองดวงตาของเขาแล้วหัวเราะเบาๆ “ที่จริง ไม่ใช่เรื่องยากอันใดที่จะเอ่ยปากใช่หรือไม่?”
ครานี้เป็นหลีเช่อบ้างที่ต้องตกตะลึง เขาคิดว่าหลินชิงเวยไม่อยากฟังเขาพูด ดังนั้นนางจึงพูดตัดบท ที่แท้เพียงต้องการกระตุ้นให้เขาพูด
หลินชิงเวยพูดอีก “เพราะเป็นเจ้า ทุกอย่างจึงไม่เป็นไร ข้าเข้าความรู้สึกและจุดยืนของเจ้าดี ข้าไม่โทษเจ้า”
คำพูดของหลินชิงเวยกลับทำให้หลีเช่อรู้สึกเจ็บปวดยิ่งขึ้นกว่าเดิม ความรู้สึกชนิดหนึ่งเข้าครอบคลุมห่อหุ้มหัวใจของเขาทั้งดวง ส่งผลให้จิตใจของเขาค่อยๆ อ่อนโยนลง
เขาถาม “เหตุใดข้าจึงไม่เหมือนผู้อื่น?”
เขาถาม “เหตุใดพวกเราจึงแตกต่างกัน”
หลินชิงเวยยังคงยืนยันประโยคนั้น “เพราะเจ้าหน้าตางดงาม”
