ทั้งร่างกายและจิตใจของนาง เคียดแค้นชิงเหลือเกินที่มิอาจปล่อยตัวปล่อยใจให้จมจ่อมอยู่กับความเมามายต่อไป เป็นเซียวอี้ที่ยื่นมือมาให้นาง ไม่ว่านางจะตกต่ำจนอยู่ในสภาพใด เซียวอี้ไม่เคยรังเกียจนาง เป็นเรื องยากที่จะคาดเดาว่าเขามีความจริงใจกี่ส่วน แต่ความทะเยอทะยานในจิตใจของเขาทรงพลังและมีพลานุภาพมาก มีอานุภาพเกินกว่าที่จิตใจของคนธรรมดาสามัญจะเทียบและมีได้
เซียวอี้หัวเราะ “เจ้ายังรู้ว่าข้าดีต่อเจ้าหรือ มิเสียแรงจริงๆ ดูแล้วต่อไปข้าต้องดีต่อเจ้ามากขึ้นจึงจะใช้ได้”
หลินชิงเวยตวัดสายตามองค้อนเขา “ท่านลองดูก็ได้ หากยังมีครั้งหน้า ข้าจะได้ดูท่านไปตายได้อย่างวางใจ การจากลาครั้งนี้ นับแต่นี้ต่อไป ท่านเดินตามทางของท่าน ข้าเดินตามทางของ ข้า ต่อให้ใต้หล้านี้ถล่มลงมาก็ไม่เกี่ยวข้องกับข้าแม้สักกระผีก ท่านฟังเข้าใจหรือไม่?”
เซียวอี้ยักไหล่เอาแต่หัวเราะ ทว่าไม่พูดจา
หลินชิงเวยพูดอีก “วันนี้ท่านโชคดีรอดชีวิตมาได้ ท่านไม่มีทั้งกำลังและอำนาจ หากยังคิดจะหาเรื่องใส่ตัวอีก เกรงว่าเขาคงคิดจะบีบท่านให้ตายทุกๆ นาที ไม่สู้ท่านซ่อนตัวอยู่บนภ ภูเขา เป็นนกกระเรียนป่า มีชีวิตอยู่อย่างอิสรเสรีไปตลอดชีวิต”
เซียวอี้ “เจ้าดูสิ เจ้า
