ยังคงเป็นห่วงข้ามิใช่หรือ?”
หลินชิงเวยเบ้ปาก “ชิ สุดแล้วแต่ท่านเถิด”
เซียวอี้พูดช้าๆ “วางแผนกันไปวางแผนกันมา สุดท้ายยังไม่รู้เลยว่าผู้ใดวางแผนให้ผู้ใด เวยเวย ในจุดนี้เจ้าคงสัมผัสได้ลึกซึ้งกว่าพวกเราทุกคนกระมัง?”
หลินชิงเวยพูดเรียบๆ “กล่าวชมกันเกินไปแล้ว” นางไม่สนใจหรอกใครวางแผนใคร อย่างไรสุดท้ายเรื่องเหล่านั้นก็ไม่เกี่ยวข้องกับนาง แต่นางได้รับอิสระอย่างที่นางต้องการในที่สุด โดยไม ม่สูญเสียอะไร
สำหรับคนเหล่านั้น เรื่องเหล่านั้น สิ่งที่ควรลืมก็ให้ลืมไปเถิด นางต้องการเดินไปข้างหน้า จากนั้นวางมือไปใช้ชีวิตอย่างที่นางต้องการโดยไม่ถูกสิ่งใดผูกมัด
เซียวอี้ตรึกตรองแล้วพูดว่า “น่าเสียดายที่เจ้าเป็นสตรี หากเจ้าเกิดมาเป็นบุรุษ เกรงว่าใต้หล้านี้คงจะหาคนสู้เจ้าได้ยาก อย่างไรเล่า ต่อไปคิดจะทำอะไร หากยังตัดสินใจไม่ได้ว่าจ จะไปที่ใด ไม่สู้พวกเราเดินทางร่วมกัน?”
หลินชิงเวยเลิกคิ้ว “ท่านเสียเปรียบเมื่ออยู่ในมือข้ามิใช่แค่ครั้งเดียว ยังคิดจะรั้งข้าเอาไว้อีกหรือ?”
เซียวอี้ยิ้มตาหยี “ไม่ว่าจะเสียเปรียบกี่ครั้ง ข้ายินดีต้อนรับเจ้าตลอดกาล ไม่ว่าเจ้าจะไปถึงที่ไหน เมื่อใดที่เจ้าคิดได้และเปลี่ยนใจก็กลับมาอยู่ข้างกายข้าได้เสมอ”
