“ไปถึงแล้วก็รู้เอง”
“คืนนี้พวกเราต้องค้างแรมที่นั่นหรือ? ไม่มีบ้านเรือนต้องค้างแรมในภูเขา?”
“ไม่ใช่”
“เช่นนั้นมีอาหารกินหรือไม่? เวลานี้สภาพอากาศอบอุ่นเช่นนี้ อาหารจะเน่าเสียหรือไม่?”
“…”
“นี่ เจ้าคงไม่ได้หลอกลวงพวกเราหรอกนะ? คิดว่าพวกเราไม่เคยออกจากเมืองหรือไร ข้าบอกเจ้าไว้ก่อน หากเจ้ากล้าเล่นลูกไม้อะไร ชาตินี้ชีวิตของเจ้าก็จบสิ้นแล้ว”
“…”
“ใช่แล้ว เจ้ายังไม่ได้บอกกับข้าว่าเจ้านายของเจ้าเป็นใคร?”
“…”
แม้กระทั่งหลินชิงเวยก็ยังรู้สึกตกตะลึงอยู่บ้าง ซินหรูถามมากมายเช่นนี้ มิน่าเล่าภายหลังไม่ว่าซินหรูจะถามสิ่งใด เขาล้วนปฏิเสธที่จะตอบ...
สุดท้ายซินหรูถามอีกว่า “เจ้ารำคาญข้าใช่หรือไม่?”
ชายชุดดำนั้นคิดๆ แล้วตอบว่า “…มีบ้าง”
มาถึงปลายทางในเวลาพลบค่ำ ซินหรูมองออกไปจากหน้าต่างเห็นคฤหาสน์หลังหนึ่งตั้งอยู่บนภูเขา ด้านหน้ามีสระบัว ดอกบัวในสระกำลังออกดอกตูม คาดว่าจะบานในอีกไม่กี่วันข้างหน้า นางรู้ สึกว่าปัญหาเหล่านั้นที่นางถามก่อนหน้านี้ล้วนไม่ใช่ปัญหา
บ่าวชายในคฤหาสน์ออกมาต้อนรับ ซินหรูและหลินชิงเวยลงจากรถม้า ซินหรูได้แต่ฟุบกายลงข้างสระน้ำ มองปลาคาร์ฟในสระบัวพร้อมกับส่งเสียงอุทานด้วยความตื่นเต้น
เมื่ออยู่ในวังน
