้นด้วยความรู้สึกขมขื่นไม่ได้ “อาจเป็นเพราะเวลานั้นใจของเจ้าร่ำร้องหาความตาย ความรู้สึกเบื้องลึกในจิตใจของเจ้าจึงคิ ดว่าตนเองได้ตายไปแล้ว แม้กระทั่งท่านหมอยังพูดว่าเจ้าไม่ค่อยอยากมีชีวิตอยู่อีกต่อไปเท่าใดนัก ดังนั้นจึงตื่นขึ้นมาช้าสักหน่อย แต่อย่างไรต้องตื่นแน่นอน”
ร่างกายของหลินชิงเวยได้รับบาดเจ็บหลายแห่ง ครั้งนี้นับว่านางได้ก้าวออกจากประตูผีอย่างไม่ง่ายดายจริงๆ มาบัดนี้บาดแผลบนร่างกายหายดีแล้ว แต่ทันทีที่นางขยับร่างกายก็ยังคงรับรู้ ได้ทันที
นางได้ยินเช่นนั้นแล้วชะงักงัน “ใช่หรือ ข้าเองเข้าใจว่าครั้งนั้นข้าต้องตายแน่นอน” นางคิดว่าตายก็ดี ตายแล้วก็เป็นการหลุดพ้นอย่างหนึ่ง
หากมิใช่ถูกบีบบังคับจนถึงที่สุด คนเช่นนางไม่มีทางบังเกิดความคิดเช่นนี้หรอก
เซียวจิ่นจับจ้องมองนางไม่วางตา เขาพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง “ไม่ ข้าไม่ปล่อยให้เจ้าตาย ต่อให้มีความหวังเพียงริบหรี่ ข้าก็จะช่วยให้เจ้ากลับมาจนได้ ข้าไม่ปล่อยให้เจ้าจากไปโดยไม่ กล่าวลา” หลินชิงเวยก้มหน้าลงครึ่งหนึ่ง ดูเหมือนไม่ทุกข์ไม่โศก เซียวจิ่นจึงเก็บงำสายตาอาลัยอาวรณ์ของตนแล้วพูดอีกว่า “เคราะห์ดี ที่ข้าดวงดีหาตัวเจ้าพบก่อนเซ่อเจิ้งอ๋องก้าวห หนึ่ง”
พูดถึงเซ่อเจิ้งอ
