ีและนางกำนัลต่างเห็นท่าทีของเซียวเยี่ยนอย่างชัดเจน ต่อมาจึงให้คนลากตัวสุ่ยฉ่ายชิงออกไปจากวัง
ส่วนเรื่องข้างนอกวังจะเป็นอย่างไรนั้น นั่นเป็นเรื่องของนาง อย่างไรพระราชโองการสั่งว่าให้ขับนางออกจากวังก็สิ้นเรื่องสิ้นราวแล้ว
เสี่ยวฉีเตรียมการอยู่นอกวัง เขารับตัวสุ่ยฉ่ายชิงเข้ามาพำนักในจวนอ๋องหลังใหม่ ส่วนเรื่องราวหลังจากนั้น นางไม่เคยได้พบหน้าเซียวเยี่ยนอีกเลย
หิมะที่ตกหนักและยาวนานหลายวันหยุดลง ทุกอย่างกลับเข้าสู่ความเงียบสงบ
แสงแดดฉายออกมาแล้ว ความอบอุ่นของแสงแดดละลายหิมะที่รวมตัวกันก้อนให้กลายเป็นน้ำแล้วไหลลงมาตามกระเบื้องสีดำบนชายคาเรือน หยดลงมาดังติ๋งๆ สภาพอากาศค่อยๆ อบอุ่นขึ้น ดอกอิ๋งชุน [1] ที่ขึ้นอยู่ตามสองข้างคูเมืองเริ่มออกดอกตูมให้เห็น
สายลมฤดูใบไม้ผลิพัดเข้าสู่บ้านเรือนนับหมื่น
พิธีศพในตำหนักฉางเหยี่ยนเสร็จสิ้นลงแล้ว แม้โลงศพของหลินชิงเวยจะไม่มีศพแต่กลับมีอาภรณ์ที่นางเคยสวมใส่ชุดหนึ่ง เป็นอาภรณ์สีเขียวอ่อนดูคล้ายต้นหลิ่วที่ผลิใบอ่อนสีเขียวในฤดูใบไม้ผลิ ชายกระโปรงของนางปลิวพลิ้วเมื่อเดินผ่านต้นหลิ่ว สายลมแห่งฤดูใบไม้ผลิพัดจอนผมและผมหน้าม้าของนางปลิวสะบัด ริมฝีปากของนางมักจะมีรอยยิ
