ปกคลุมเอาไว้ ทั่วทั้งร่างกายล้วนเต็มไปด้วยหิมะสีขาว
คืนนั้นเขาได้รับคำสั่งจากเซียวเยี่ยนให้รับผิดชอบปลุกระดมขวัญและกำลังใจของกองทหารรักษาพระองค์ จึงไม่รู้ว่าในอุทยานหลวงเกิดเรื่องอันใดขึ้นกันแน่ มาบัดนี้พิธีศพของหลินชิงเว วยได้จัดขึ้นในตำหนักฉางเหยี่ยน ต่อให้เสี่ยวฉีไม่รู้ก็ต้องรู้ในเวลานี้
เสี่ยวฉีเอ่ยปาก “ฝ่าบาทส่งคนมาขอรับ วันนี้ต้องขับแม่นางสุ่ยออกจากวังหลวง คฤหาสน์ของจวนเซ่อเจิ้งอ๋องที่อยู่นอกวังได้จัดเตรียมไว้เรียบร้อยแล้ว ส่งตัวแม่นางสุ่ยไปพำนักในจวนหล ลังนั้นใช่หรือไม่ขอรับ?”
เซียวเยี่ยนเดินผ่านร่างของเขาและพูดเรียบๆ ว่า “เจ้าจัดการตามความเหมาะสมก็แล้วกัน”
เสี่ยวฉียืนอยู่ข้างหลังเซียวเยี่ยน “ท่านอ๋องหักห้ามใจเถิดขอรับ”
ย่างก้าวของเซียวเยี่ยนชะงักงัน เงาร่างด้านหลังของเขาเต็มไปด้วยหิมะ ยิ่งขับให้เขาดูเย็นชายิ่งขึ้น เขาพูดด้วยน้ำเสียงคมปลาบยิ่งยวดโดยมิได้หันหน้ากลับมา “แม้แต่เจ้า ก็ยังพูด ดเช่นนี้?”
หักห้ามใจ คือเชื่อว่าเรื่องที่นางได้ตายไปแล้วเป็นความจริงหรือ?
ไม่
ต่อให้นางตายไปแล้ว…เขาก็ไม่เชื่อ
ไม่ว่าสุ่ยฉ่ายชิงจะอาละวาดอย่างไร เซียวเยี่ยนไม่แม้แต่จะไปดูนาง ส่วนสุ่ยฉ่ายชิงเมื่อได้ยินนางกำนัล
