เข้ามารายงานว่าเซ่อเจิ้งอ๋องกลับมาแล้วในที่สุด สุ่ยฉ่ายชิงจึงยกชายกระโปรงขึ้ น วิ่งออกไปนอกเรือนเพื่อไปหาเซียวเยี่ยนอย่างไม่นำพาต่อสิ่งใด
ขันทีของตำหนักซวี่หยางวิ่งตามไปติดๆ ประจวบเหมาะกับเซ่อเจิ้งอ๋องกลับมาแล้วย่อมต้องพูดให้ชัดเจน ฮ่องเต้ได้มีพระราชโองการลงมาขับไล่สุ่ยฉ่ายชิงออกจากวัง เซ่อเจิ้งอ๋องย่อมไม่อ อาจขัดขวาง รอให้พูดจากันให้แจ่มแจ้ง ย่อมไม่ต้องเกรงใจต่อสุ่ยฉ่ายชิงผู้นี้อีกต่อไป หากนางยังไม่ยอมไป เช่นนั้นก็ให้คนลากตัวนางออกไป
เซียวเยี่ยนยังไม่ทันได้ก้าวเข้าประตูเรือน เงาร่างเสมือนดอกหิมะสีขาวของคนผู้หนึ่งก็โผเข้ามาหยุดเบื้องหน้าเขา “เยี่ยน เยี่ยน นับว่าท่านกลับมาได้เสียที…” สุ่ยฉ่ายชิงจับช ชายแขนเสื้อของเซียวเยี่ยน นางมองขันทีที่วิ่งตามมาด้านหลังด้วยความหวาดกลัว “ท่านรีบพูดกับพวกเขา ข้าไม่ต้องการถูกขับออกไป ท่านอยู่ที่ไหน ข้าก็อยู่ที่นั่น! หากจะไปพวกเราก็ ไปด้วยกัน ดีหรือไม่?”
เซียวเยี่ยนไม่ได้ตอบคำถาม
สุ่ยฉ่ายชิงเขย่าชายแขนเสื้อของเขาไม่หยุด นางพูดอีกว่า “เยี่ยน ท่านพูดมาสักประโยคสิ…ท่านเคยรับปากบิดาข้า ว่าจะไม่ทอดทิ้งข้าโดยไม่แยแส…”
เมื่อได้ยินคำพูดประโยคนั้น เซียวเยี่ยนรู้สึกต
