ารย์ผู้มีพระคุณที่จากโลกนี้ไปต้องเคียดแค้นชิงชังเขาในปรโลก
มาบัดนี้เล่า
สายตาที่เซียวเยี่ยนมองสุ่ยฉ่ายชิงทั้งแปลกหน้าและน่าสะพรึงกลัว เหมือนดวงตาที่เอ่อคลอไปด้วยเลือดคู่หนึ่งจับจ้องสุ่ยฉ่ายชิงเขม็ง พวกเขาล้วนไม่ใช่พวกเขาในอดีตอีกต่อไปแล้ว หัวใ ใจของเขาอยู่บนร่างของสตรีนามว่าหลินชิงเวยคนนั้น ส่วนสตรีที่อยู่เบื้องหน้านี้ถึงกับผลักกระบี่ของศัตรูแทงเข้าไปในร่างของหลินชิงเวย
สุ่ยฉ่ายชิงถูกสายตาเช่นนั้นของเซียวเยี่ยนมองเสียจนตกใจหน้าขาวเผือด นางถดกายไปด้านหลัง ทว่ากลับลืมว่าตนยังจับอาภรณ์ของเขาไว้ในมือ
นาทีถัดมาเซียวเยี่ยนพลันเงื้อมือขึ้นปัดมือที่กำชายอาภรณ์ของเขาเอาไว้แน่นออกไปเต็มแรง พร้อมกับพลิกมือสะบัดหลังมือตบฉาดลงบนใบหน้าของสุ่ยฉ่ายชิง
เสียงดังเพียะนั้น แม้จะไม่ได้ดังกึกก้องเช่นฝ่ามือของเซียวจิ่น แต่กลับรวดเร็วและเด็ดขาดดุจเดียวกัน ไร้ความลังเลใจแม้แต่น้อย
นางกำนัลและขันทีที่อยู่ในเหตุการณ์ทั้งหมดต่างตกตะลึงพรึงเพริด ด้วยผู้ใดบ้างไม่รู้ว่าเซ่อเจิ้งอ๋องปกป้องแม่นางสุ่ยเพียงใด
ยามนั้นสุ่ยฉ่ายชิงเองก็ถูกตบเสียจนมึนงงไปหมดแล้ว นางฟุบร่างลงบนพื้นที่ปกคลุมไปด้วยหิมะ จอนผอมของนางรุ่ยร่
