ภายในอุทยานหลวงมีสภาพเละเทะยุ่งเหยิง พื้นกระเบื้องสีเขียวถูกระเบิดจนแหลกละเอียดเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย ทรายกระเด็นไปทั่วบริเวณ
ผู้บังคับบัญชาสูงสุดพูดขึ้นว่า “รีบพาฝ่าบาทไปยังสถานที่ปลอดภัย!”
เซียวจิ่นไม่ยอมไป เขายืนอยู่บนสถานที่เกิดเหตุระเบิดเมื่อสักครู่ เขาไม่เชื่อว่ายังจะมีคนฝังระเบิดที่เดิมถึงสองครั้ง มีเพียงสถานที่เกิดเหตุระเบิดไปแล้วจึงจะเป็นสถานที่ปลอดภัย เขาจ้องหลินชิงเวยเขม็ง “พวกเจ้า! พวกเจ้าโจมตีพร้อมกันทั้งหมด! ต้องช่วยชีวิตนางกลับมาให้เจิ้นให้ได้!” เมื่อเรื่องราวดำเนินไปถึงขั้นไม่อาจหวนกลับ เซียวจิ่นจึงเริ่มรู้สึกหวาดกลัว เขากลัวจริงๆ ว่าทันทีที่เขาเดินออกไป นางก็จะไม่กลับมาอีกแล้ว
หลินชิงเวยพูดเสียงเรียบ “นี่ก็คือแผนสำรองของท่าน”
เซียวอี้ “เจ้ารู้อยู่แล้วว่าหากเป็นคนฉลาดสักหน่อยย่อมต้องเหลือทางหนีเอาตัวรอดไว้ให้ตนเองสักทางหนึ่ง เปิ่นหวางไม่มีทางให้ถอยแล้ว มีเพียงพังพินาศไปด้วยกันทั้งหมดเพียงทางเดียว” เซียวอี้ตะโกนพูดกับเซียวเยี่ยน “สตรีสองนางนี้ เจ้าต้องเลือกมาสักคน คนไหนอยู่ คนไหนตาย”
หลินชิงเวยมองเซียวเยี่ยนด้วยสายตาเคร่งขรึม สุ่ยฉ่ายชิงที่อยู่ข้างหลังเขากำลังดิ้นรนต่อสู้ในมือของแม่ทัพซุน
