ยชิงพูดด้วยเสียงสั่นสะท้าน “ไม่…เยี่ยน ท่านจะทิ้งข้าไม่ได้นะ…ข้าไม่อาจไม่มีท่าน…เยี่ยน ขอร้องท่าน หันกลับมามองข้าสักครั้งได้หรือไม่? ขอร้องท่าน!”
วินาทีที่เซียวอี้นับ “สาม” ออกมา สุ่ยฉ่ายชิงตะโกนด้วยเสียงแหบพร่า “เยี่ยน ต่อให้ท่านไม่สนใจข้า แต่ท่านได้รับปากบิดาข้าไว้แล้วว่าจะดูแลข้าไปชั่วชีวิต! เมื่อท่านเดินทางไปสู่น้ำพุเหลือง หากท่านผิดคำพูดที่ให้ไว้กับบิดาข้า บิดาข้าไม่มีทางให้อภัยท่าน! ท่านจะเป็นคนต่ำช้าที่ไม่รักษาคำพูดไม่ได้นะ!”
เซียวเยี่ยนมองปากของเซียวอี้ที่นับ “สาม” เขากำลังคิดว่า หากไม่มีเขา หลินชิงเวยก็สามารถเอาตัวรอดได้กระมัง? เขาสอนกระบี่ให้นาง นางมีวรยุทธ์ติดตัว นางมีงูพิษตัวหนึ่งชื่อชิงหลัน เมื่อนางตกอยู่ในอันตราย มันจะออกมาปกป้องนางด้วยตนเอง ต่อให้ไม่มีเขา นางก็สามารถหลบหลีกจากการโจมตีเพื่อเอาชีวิตของเซียวอี้
แต่หากสุ่ยฉ่ายชิงไม่มีเขา นางต้องตายแน่
ทุกค่ำคืนที่ผ่านมาเขาตกอยู่ในห้วงทุกข์ทรมาน ด้วยเขารู้ว่าตนเองผิดแล้ว เขาไม่ควรผิดต่อความจริงใจของคนผู้หนึ่ง เขาไม่ควรทำร้ายคนผู้หนึ่งถึงขั้นนั้น ดังนั้นเขาจึงต้องได้รับกรรมเช่นนี้กระมัง
เขาคิดจะหลอกใช้และวางแผนตั้งแต่แรก เขานำต
