้องตายด้วยน้ำมือของพวกเรา” เขากวาดสายตามองไปทางเซียวจิ่นปราดหนึ่ง “หากมีใครกล้าเข้ามาขัดขวาง ทั้งสองคนก็ไม่ต้องมีชีวิตอยู่ต่อไป!”
เวลานี้แม่ทัพซุนที่จับกุมตัวสุ่ยฉ่ายชิงรู้ว่าถูกหลินชิงเวยตลบหลังเข้าให้แล้ว เขาจึงขบเคี้ยวเขี้ยวฟันด้วยความเกลียดชังหลินชิงเวย “สตรีเช่นนางปีศาจนี้ ควรสังหารนางในกระบี่เดียว!”
“หนึ่ง”
ความหนาวเย็นในยามราตรีทวีคูณขึ้นเรื่อยๆ ดูคล้ายน้ำหมึกที่ขุ่นมัว เมื่อถูกแสงสว่างจากเปลวไฟสาดส่องมา ทำให้เห็นคราบขาวๆ เป็นจุดๆ เปลวเพลิงในป่าด้านหลังหลินชิงเวยและเซียวอี้ยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ ปีนี้หิมะตกน้อยยิ่ง สภาพอากาศหนาวเย็น ทว่ากลับแห้งแล้ง ทันทีที่ลมบูรพาพัดเข้ามา ผืนป่าทั้งผืนจึงถูกเปลวเพลิงแผดเผาให้ลุกลามอย่างรวดเร็ว ต้นไม้ต้นแล้วต้นเล่าถูกเผาจนเปลวเพลิงลุกท่วมฟ้า ราวกับสวรรค์เบื้องบนรู้สึกเวทนา จึงยื่นเชือกลงมาเพื่อช่วยชีวิต
ขณะที่เซียวอี้เริ่มนับ ตลอดเวลาเนิ่นนานที่ผ่านมา หลินชิงเวยเพิ่งจะเงยหน้าขึ้นประสานสายตากับเซียวเยี่ยนเป็นครั้งแรก
เปลวเพลิงที่โหมขึ้นถึงขีดสุดด้านหลังส่องสว่างให้เห็นดวงตาเรียวรูปหงส์ของเซียวเยี่ยนอย่างชัดเจน
จะให้เกิดเรื่องกับนางไม่ได้
“สอง”
สุ่ยฉ่า
