ุดกระชากลากถูขาจนเดินไม่ได้
ไม่เป็นไรหรอก หลินชิงเวยคิด ต่อให้เขาไม่หันกลับมา ตนเองก็รู้สึกว่าไม่เป็นไร นางเคยชินกับการถูกเขาทอดทิ้งนานแล้ว
ที่จริงพูดให้ถึงที่สุดแล้วยังเป็นเพราะนางกล้าหาญเกินไป เก่งกาจเกินไป เมื่อนางไปตามตื๊อเพื่อจีบคนผู้หนึ่ง นางกล้าหาญกว่าบุรุษเสียอีก เมื่อนางเสียสละทุ่มเท นางทุ่มเททั้งกายและจิตใจยิ่งกว่าผู้ใด เมื่อนางไปต่อกรกับศัตรูคนหนึ่ง นางไม่เคยไว้ไมตรีและใจอ่อน เพราะนางใส่ใจคนผู้หนึ่ง นางจึงพุ่งออกไปยืนอยู่ข้างหน้าสุด
นางเพียงแค่โดดเด่นเกินไป
โดดเด่นเสียจนไม่จำเป็นต้องให้ผู้ใดมาปกป้องและทะนุถนอม เพราะตัวนางเองปกป้องตัวเองได้
ดังนั้นเซียวเยี่ยนจึงรู้สึกเช่นนั้น ต่อให้เขามาช้าสักนาที นางเองก็สามารถคุ้มครองตัวเองได้แน่นอน เขายังคงเลือกสุ่ยฉ่ายชิง เลือกที่จะรักษาคำพูดที่เขาได้ให้ไปก่อนหน้านี้
เรื่องราวต่างๆ ในอดีต มิใช่เพียงบอกว่าจะลืมก็สามารถลืมได้ในเวลาชั่วคืนเดียว ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนไม่อาจเทียบได้กับการรักษาคำพูดของเขา
หลินชิงเวยไม่รู้ว่าควรร้องไห้หรือหัวเราะดี สุดท้ายแล้วนางควรจะถอดใจได้แล้วกระมัง
ถูกต้อง หมดใจอย่างแท้จริง
นาทีที่เซียวเยี่ยนหันกลับมา หลินชิงเวยร
