ับรู้ได้ว่าหัวใจของนางถูกกระบี่เล่มหนึ่งเสือกเข้ามาจนปริแยกออกจากกัน รอเมื่อนางรู้สึกตัวอีกครั้ง น้ำตาอุ่นๆ ไหลลงมาอย่างกลั้นไม่อยู่ในที่สุด มันกลิ้งลงมาจากกระบอกตาของนาง
เซียวเยี่ยนเจ็บปวดรวดร้าวเสียจนดวงตาทั้งคู่เบิกกว้าง
ทุกคนต่างคิดว่านางร้องไห้ไม่เป็น เพราะนางเข้มแข็งและกล้าหาญพอ
ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ระหว่างพวกเขาก็ให้จบสิ้นลงเพียงเท่านี้เถิด
คำพูดของหลินชิงเวยที่เอ่ยออกมาทีละคำจากริมฝีปากของนาง ดังเข้าไปในโสตประสาทของเซียวอี้และเซียวเยี่ยนเช่นกัน ดวงตาของนางเต็มไปด้วยหยาดน้ำใสๆ นางมองเซียวเยี่ยนและพูดว่า “เซียวอี้ ท่านสังหารข้าเถิด”
