ประจวบเหมาะกับมองเห็ นนางกำนัลหน้าตาเลอะเทอะวิ่งล้มลุกคลุกคลานออกมาจากกองเพลิง
นี่มิใช่หลีเช่อหรอกหรือ หลีเช่อหอบหายใจมองหลินชิงเวย “เป็นอย่างไรบ้าง เจ้าไม่เป็นอะไรกระมัง?”
หลินชิงเวยกระชากคอเสื้อของเขาดึงเข้ามาใกล้ตัว น้ำเสียงที่เอ่ยนั้นเย็นเยียบ “ระเบิดนี้มันเรื่องอะไรกัน? เจ้าเป็นคนทำ?”
หลีเช่อ “หากข้าบอกว่ามิใช่ฝีมือข้า เจ้าเชื่อหรือไม่?”
“ข้าเห็นกับตาของตนเองว่าเจ้าวิ่งเข้าไปหลังเวที” หลินชิงเวยเค้นคำพูดออกมาทีละคำๆ “เป็นเซียวอี้ที่ให้เจ้าฝังระเบิดไว้ที่นี่หรือ?!”
“…”
“พูด!”
หลีเช่อ “รู้แล้วเจ้ายังจะถาม”
หลินชิงเวยยังคงถามอีกว่า “เหตุใดเจ้าต้องทำเช่นนี้? ข้าบอกเจ้าแล้วมิใช่หรือว่าอย่าไปฟังเซียวอี้ เหตุใดเจ้ายังฟังคำพูดของเขา!”
หลีเช่อหัวเราะ “ต้องอยู่ตรงกลางระหว่างพวกเจ้า ช่างทำให้ข้าทำตัวลำบากยิ่งนัก” ต่อมารอยยิ้มบนใบหน้าของเขาเลือนหายไป เหลือเพียงความเคร่งขรึมที่เข้ามาแทนที่ “แต่ข้าย่อมรู้สถาน นการณ์ของตนเองดี ในเมื่อก้าวลงเรือลำนี้แล้ว หากไม่ร่วมเดินไปถึงจุดหมายอย่างราบรื่น ก็คงต้องทำให้เรือล่มกลางทางแล้วคนทั้งหมดบนเรือตายหมด เจ้ามิใช่เป็นเช่นนี้เหมือนกันหรือ อ ดูเหมือนฮ่องเต้หนุ่มองค์นี้
