จะมีความรู้สึกต่อเจ้าเป็นพิเศษอย่างยิ่ง หากฟังเจ้าสุดท้ายคงมีเพียงเจ้าที่มีชีวิตรอด ส่วนพวกเราทั้งหมดล้วนต้องตาย”
สายตาของหลินชิงเวยดำทะมึน มือของนางที่กำปกคอเสื้อของหลีเช่อแน่นเสียจนแทบจะทำให้ข้อนิ้วของนางแทบแหลกลาญ นางจ้องหลีเช่อเขม็ง สายตานั้นราวกับจะกินคนก็ไม่ปาน “ดังนั้น เจ้าคิดว่าข้าจะทำร้ายเจ้า?”
หลีเช่อตอบนางท่ามกลางเสียงอันวุ่นวาย “เจ้ามิใช่เคยพูดไว้หรือ เมื่ออยู่ต่อหน้าความเป็นความตาย บุญคุณความแค้นอันใดล้วนไม่มีค่าพอให้เอ่ยถึง”
“เยี่ยม” หลินชิงเวยก้าวถอยหลังหนึ่งก้าวแล้วปล่อยตัวเขา ทันทีที่สิ้นเสียงก็มีเสียงระเบิดดังก้องขึ้นอีกครั้งหนึ่ง เปลวไฟในยามค่ำคืนพวยพุ่งขึ้นบนท้องฟ้ายามราตรีอย่างวิจิตรตระก การตา ลูกไฟจากดอกไม้ไฟงดงามสุดจะเปรียบ แสงนั้นส่องสว่างใบหน้าของหลินชิงเวย ทำให้หลีเช่อมองเห็นความเด็ดขาดบนใบหน้านางอย่างชัดเจน นางพูดว่า “แต่เจ้าจะค้นพบได้อย่างรวดเร็วว่า เจ้ามิได้กำลังหาทางรอดชีวิต ที่เจ้าทำล้วนเป็นการรนหาที่ตาย”
หลีเช่อรู้สึกหัวใจหนาวเยือกโดยไม่รู้สาเหตุ หลินชิงเวยหมุนกายกลับไปพร้อมกับพูดว่า “ตามข้ามา”
ขอเพียงหลีเช่ออยู่ข้างกายนาง นางไม่เป็นอะไร หลีเช่อย่อมไม่เป็นอะไร ต่อให้
