้พวกเขากลับไปด้วยกันจึงจะดี
วันรุ่งขึ้นหลินชิงเวยไม่มีอะไรจะสนทนากับหลีเช่อ อีกทั้งหลีเช่อต้องอยู่ร่วมห้องเดียวกับหลินชิงเวยแล้วบังเกิดความรู้สึกเบื่อหน่าย แต่เมื่อเห็นหลินชิงเวยหน้านิ่วคิ้วขมวดราวกับ กำลังครุ่นคิดสิ่งใด น้ำชาที่วางอยู่ข้างมือเย็นชืด ปลายนิ้วขาวราวกับหยกของนางเคาะลงบนเก้าอี้เป็นจังหวะ
หลีเช่อดื่มน้ำชาคำหนึ่ง “ข้ามักจะรู้สึกอยู่เสมอว่าสิ่งที่เจ้าต้องคิดมีมากมายเหลือเกิน”
ปลายนิ้วของหลินชิงเวยที่เคาะกับเก้าอี้หยุดลง นางช้อนตามองหลีเช่อ “เช่นนั้นเจ้ารู้หรือไม่ว่าข้ากำลังคิดอะไร?”
หลีเช่อมองนาง “ข้ามิใช่พยาธิในท้องของเจ้านี่”
หลินชิงเวยพูดด้วยท่าทีสงบนิ่ง “หากเรื่องในครั้งนี้ล้มเหลว ข้ามีเส้นทางหนีรอดเส้นทางหนึ่ง เจ้าอยากรู้หรือไม่?”
หลีเช่อ “แม้ข้าจะมีใบหน้าให้เปลี่ยนถึงเจ็ดแปดหน้า ต่อให้ล้มเหลวก็ไม่ถึงกับต้องเอาชีวิตมาทิ้ง แต่การเตรียมการไว้ก่อนย่อมดีกว่าไม่ได้เตรียมการอันใดเลย”
หลินชิงเวย “อย่างไรก็เป็นเพราะข้าจึงทำให้เจ้าต้องเข้ามาเกี่ยวพันกับการแย่งชิงในครั้งนี้ ย่อมมีเหตุผลสมควรที่ข้าจะต้องปกป้องคุ้มครองให้เจ้าปลอดภัย” พูดแล้วก็ลุกขึ้นจากเก้าอี้ เดินออกไปนอกห้อง “ไป ออกไปกับข้าส
