หน้าด้วยแผ่นหนังบางๆ บนใบหน้าของตน หลีเช่อเห็นแล้วถามขึ้นอย่างประหลาดใจว่า “นี่เจ้าทำหน้ากากหนังมนุษย์ให้ตัว วเองด้วย?”
หลินชิงเวยทำสิ่งที่อยู่ในมือ “พอกหน้า”
“ไม่ถูกต้องนี่นา เหตุใดหน้ากากนี้จึงเหมือนกับหน้ากากหนังมนุษย์ที่เจ้าให้ข้า”
“คุณภาพดี ซึมซาบสู่ผิวอย่างง่ายดาย เจ้าจะรู้อะไร” หลินชิงเวยหันหน้าเข้าหากระจกสำริด ดวงตาทั้งคู่สว่างสุกใส “นี่เป็นของที่ทำออกมาใหม่ ยังไม่รู้ว่าจะใช้ได้ผลดีหรือไม่ ครั้งนี ข้าลองใช้ก่อนแผ่นหนึ่ง หากใช้ดีค่อยให้เจ้าใช้”
หลีเช่อเอนกายลงครึ่งๆ บนเก้าอี้กุ้ยเฟย “คิดไม่ถึงว่าในยุคสมัยโบราณของพวกเจ้ายังมีคนมีความสามารถเช่นนี้ หากไปถึงที่ที่ข้าจากมา จะต้องเป็นที่นิยมอย่างแพร่หลายเป็นแน่”
หลินชิงเวยพูดกลั้วหัวเราะ “ไว้ข้าหาโอกาสไปดูสถานที่ของเจ้าสักครั้ง”
“แน่นอน แต่ต้องเป็นหลังจากที่ข้าหาหนทางกลับไปให้ได้ก่อน”
ต่อมาหลีเช่อเอนกายนอนหลับบนเก้าอี้กุ้ยเฟย หลังจากหลินชิงเวยรอให้น้ำยาบนใบหน้าแห้งแล้วจึงดึงหน้ากากหนังมนุษย์ออกจากใบหน้าของตนวางลงในภาชนะที่มีน้ำยา
นางหันมามองหลีเช่อพร้อมกับหอบผ้าห่มมาผืนหนึ่งห่มลงบนร่างของเขาเบาๆ หากในวันหน้าสามารถหาทางกลับไปได้จริงๆ ต้องให
