๋อง ห้ามอย่างไรเจ้าก็ไม่ฟัง หลังจากออกจากวังไปแล้วฉวยโอกาสที่เซี่ยนอ๋องยังไม่สงสัยในตัวเจ้า รีบออกจากเมืองหลวงไปซะ ยิ่งไกลยิ่งดี”
หลีเช่อยังคงซาบซึ้งใจอยู่บ้าง เขาขมวดคิ้วแน่น บนใบหน้างดงามของนางกำนัลปรากฏให้เห็นความหนักใจรางๆ “หากข้าไปแล้ว เจ้าจะทำอย่างไร?”
“เจ้ายังเป็นห่วงว่าข้าจะไม่อาจเอาตัวรอดได้?” หลินชิงเวยย้อนถาม
“ใช่สิ” หลีเช่อพูด “เวลานี้ทั่วทั้งเมืองหลวงเต็มไปด้วยหูตาของเซี่ยนอ๋อง ข้าไหนเลยคิดจะจากไปก็จากไปได้ทันที”
ขุนนางในราชสำนักเริ่มหยุดพักผ่อนประจำปีแล้ว โรงละครคณะเทียนสุ่ยหยวนได้ผ่านการตรวจสอบจากวังหลวงอย่างเข้มงวด ในที่สุดก็สามารถเข้ามาสร้างโรงงิ้วเพื่อแสดงละครในวังหลวง
หลังจากเซียวจิ่นกลับมาจากดูละครของคณะเทียนสุ่ยหยวนครั้งก่อน เขารู้สึกว่าละครของคณะเทียนสุ่ยหยวนแสดงได้ไม่เลว จึงมีพระราชโองการให้เข้าวัง
ตามการเตรียมการของวังหลวง ในวันส่งท้ายปีเก่า การจัดงานเลี้ยงกลางวันได้เชิญบรรดาขุนนางมาร่วมงานเลี้ยง และงานเลี้ยงกลางคืนเชิญคนของตำหนักในมาเฉลิมฉลองในคืนส่งท้ายปีเก่า
ยามนี้ห่างจากวันส่งท้ายปีเก่าเพียงไม่กี่วันแล้ว
คืนนี้หลีเช่ออยู่ในห้องนอนของหลินชิงเวย หลินชิงเวยกำลังพอก
