หนึ่งนำไปใส่ใจ อาจเป็นเพราะไม่เคยรู้สึกเช่นนี้มาก่อน เขาบังเกิดความรู้สึกอุ่นซ่านขึ้นกลางใจ
หลีเช่อ “นี่เจ้าคงไม่ได้เห็นว่าข้าหน้าตาดี จึงเป็นกรณีพิเศษกระมัง?”
หลินชิงเวยหัวเราะขึ้นมา “เจ้าจะคิดเช่นนี้ก็ได้” นางเงยหน้าขึ้นมามองเขาและพูดด้วยท่าทีจริงจัง “ในสถานการณ์ที่ข้ารู้ว่าเป็นเจ้า ข้าจะไม่มีวันทำร้ายเจ้าเด็ดขาด” หลีเช่อตะลึงงันเล็กๆ นางหัวเราะอีกแล้ว “หาได้ยากนักที่พวกเราจะมีวาสนาต่อกันเช่นนี้ มิใช่หรือ”
ราวกับหลีเช่อตกลงไปในดวงตาอันอบอุ่นของนาง เขาได้สติกลับมาอย่างมิง่ายดาย เห็นหลินชิงเวยยังคงนวดคลึงข้อมือให้เขา จึงอดพูดขึ้นไม่ได้ว่า “ก็ได้ๆ เห็นแก่ที่เจ้าช่วยข้าทำแผลและขออภัยด้วยความจริงใจเช่นนี้ ข้าอภัยให้เจ้าแล้ว”
หลินชิงเวยมองมือของเขา “ยังเขียวอยู่เล็กน้อย ข้าไม่ได้นำยาลดรอยฟกช้ำติดตัวมาด้วย เจ้ารอสักครู่” หลินชิงเวยลงจากเตียงสวมรองเท้าแล้วเดินออกไปทางบ่อน้ำพุร้อน ท่ามกลางแสงไฟสลัวจากโคมไฟ หลีเช่อเห็นนางโน้มกายลงบนพื้นหญ้าข้างบ่อน้ำเพื่อหาสิ่งใด
