เมื่อตื่นขึ้นมาในเช้าวันหนึ่ง ด้านนอกหน้าต่างเต็มไปด้วยหมอกสีขาว ราวกับแสงแดดมิอาจสาดส่องผ่านม่านหมอกเข้ามาได้ หลินชิงเวยเอนกายอยู่บนเตียง หว่านชิวประคองน้ำเข้ามาถาดหนึ่ง พูดเสียงอ่อน “แม่นาง บ่าวปรนนิบัติแม่นางตื่นนอนเถิดเจ้าค่ะ”
หลินชิงเวยบีบสันจมูกของตน ในใจล่วงรู้ว่าหว่านชิวตัวจริงกลับมาแล้ว เช่นนั้นผ่านมาหลายวันเช่นนี้ เซียวอี้น่าจะกลับเมืองหลวงมาแล้วกระมัง
หลีเช่อสวมบทบาทของหว่านชิวเร้นกายเข้ามาในวังหลวง แล้วแสดงท่าทียโสโอหังมานานเช่นนี้ บัดนี้เขาจากไปโดยที่ไม่บอกไม่กล่าว สำหรับระยะเวลาที่ผ่านมานี้ หว่านชิวตัวจริงที่อยู่ตรงหน้าไปอยู่ที่ใดมา หลินชิงเวยไม่รู้ แต่ดูจากท่าทางของหว่านชิวแล้ว นางไม่มีอะไรเปลี่ยนไปแม้แต่น้อย ดูเหมือนนางไม่เคยหายไปด้วยซ้ำ
หลินชิงเวยคิดว่านางคงเป็นหูตาที่เซียวอี้วางเอาไว้ในตำหนักฉางเหยี่ยน แม่นางน้อยคนนี้สงบเสงี่ยมและฉลาดเฉลียว มือเท้าคล่องแคล่วว่องไว ทำให้ผู้คนยากที่จะระแวงสงสัย ก่อนหน้าที่หลินชิงเวยจะส่งซินหรูออกไปนอกวัง หว่านชิวยังมิได้เข้ามาปรนนิบัติเป็นสาวใช้คนสนิท ด้วยเหตุนี้หลินชิงเวยจึงไม่ได้สังเกตเห็นนางก็เป็นเรื่องเข้าใจได้ แต่ได้ยินว่าความสัมพันธ์ระหว่างหว่
