านชิวและซินหรูนั้นไม่เลวทีเดียว ตรองดูแล้วหว่านชิวน่าจะล้วงความลับจากซินหรูไปไม่น้อยทีเดียว
ยามนี้หลินชิงเวยจึงทำเป็นไม่รู้อะไรทั้งสิ้น คนทั้งสองทำราวกับไม่เคยเกิดเรื่องอันใดขึ้น หลินชิงเวยตอบ “อืม” ให้หว่านชิวปรนนิบัตินางล้างหน้าล้างตาผลัดอาภรณ์
หลินชิงเวย “ดูรูปร่างของเจ้าแล้ว โตขึ้นกว่าเมื่อก่อนไม่น้อย”
หว่านชิวไม่หลีกเลี่ยงเช่นกัน “ที่จริงบ่าวสูงขึ้นเจ้าค่ะ และไม่อาจกลับไปเตี้ยเช่นเดิม จนปัญญาเหลือเกิน บ่าวทำได้เพียงเสริมพื้นรองเท้าให้สูงขึ้น” หลินชิงเวยก้มลงมองหากมิใช่พินิจพิจารณาจริงๆ ยากจะพบว่าพื้นรองเท้าของหว่านชิงได้เสริมสิ่งของบางอย่าง ทำให้นางดูแล้วมีความสูงพอๆ กับหลีเช่อ เช่นนี้จึงจะไม่ทำให้ผู้อื่นสงสัย
เซียวอี้กลับมาแล้วจริงๆ
นี่ยังเป็นหว่านชิวที่บอกกล่าวกับหลินชิงเวยขณะสางผมให้นาง “เซี่ยนอ๋องกลับเมืองหลวงแล้ว อยากเชิญแม่นางเจอกันนอกวังเจ้าค่ะ”
หลินชิงเวยคิดในใจ สมควรออกไปพบเขาสักครั้งเช่นกัน เซียวอี้เตรียมการอะไรไว้บ้าง เป็นไปไม่ได้ที่จะไม่ให้นางรู้ ในเมื่อเขายังต้องการความช่วยเหลือจากนาง
ดังนั้นยามสายวันนี้ หลินชิงเวยสวมอาภรณ์เนื้อบางสำหรับฤดูสารทฝ่าม่านหมอกสายสุดท้ายของรุ่งอรุณ
