ออกจากวังไป
ไปถึงจวนเซี่ยนอ๋อง เห็นรถม้าหรูหราคันหนึ่งจอดอยู่หน้าประตูจวนอ๋อง หลินชิงเวยลงมาจากรถม้าของตนเอง ยังไม่ทันได้ก้าวเข้าประตู ผ้าม่านหน้าต่างของรถม้าคันนั้นก็ถูกมือเรียวงามข้างหนึ่งเลิกขึ้น ปรากฏให้เห็นใบหน้าหล่อเหลาคมสันครึ่งหนึ่ง
เซียวอี้ยิ้มตาหยีพูดกับนาง “เวยเวย ทางนี้”
หลินชิงเวยหันกลับมามอง “นี่ท่านอ๋องกำลังเตรียมจะออกไปใช่หรือไม่?”
“อืม ระยะนี้ข้าออกไปพบปะสังสรรค์ค่อนข้างมาก เจ้าไปด้วยกันกับข้า ข้าจะพาเจ้าไปสถานที่ดีๆ แห่งหนึ่ง”
ครานี้ไม่เปิดโอกาสให้หลินชิงเวยได้ปฏิเสธ คนขับรถม้าคุกเข่าอยู่หน้ารถ เป็นแท่นเหยียบให้หลินชิงเวยก้าวขึ้นรถม้า หลินชิงเวยเดินเข้าไปไม่เกรงใจเช่นกัน นางเหยียบแผ่นหลังของคนขับรถม้าก้าวเข้าไปด้านใน มือข้างหนึ่งยื่นออกมาจากในรถม้าประคองนางมั่งคงแล้วดึงร่างของนางเข้าไป
ใครเลยจะคิดว่าทันทีที่ถูกดึงเข้าไป เรี่ยวแรงนั้นกลับมากเกินไป หลินชิงเวยทรงตัวได้ไม่ดีนัก จึงถูกเซียวอี้ดึงเข้าไปในอ้อมแขน
เซียวอี้ยังไม่ทันได้สัมผัสกับความสุขจากการมีคนงามอยู่ในอ้อมแขน ต่อมาได้ยินเสียง “ซื๊ดส์…” ดังขึ้นครั้งหนึ่ง
ระหว่างที่หลินชิงเวยไม่พูดจา ปลายนิ้วของนางถือเข็มเงิน
