ไว้สามเล่ม เข็มเงินนั้นแทงเข้าไปบนจุดชีพจรบริเวณบั้นเอวของเซียวอี้ ทำให้เขารู้สึกว่าเอวของเขาบวมเป่งในชั่วขณะ
เซียวอี้ “ข้าเพียงแค่คิดถึงเจ้าเพราะไม่ได้พบกันนาน อยากกอดเจ้าสักครั้ง ทว่ากลับถูกเจ้าทำเช่นนี้?”
เซียวอี้ปล่อยตัวนาง นางจึงยอมดึงเข็มเงินกลับไปแล้วนั่งลงอีกด้านหนึ่งพร้อมกับชำเลืองสายตามองเขา “ข้าคิดว่าท่านจะรู้และสงบเสงี่ยมลงบ้าง”
เซียวอี้นวดคลึงเอวของตน “ขอโทษ ข้าเป็นคนประเภทเมื่อบาดแผลหายแล้วก็ลืมเจ็บ”
ต่อมารถม้าขยับตัว รถม้าค่อยๆ เคลื่อนไหวโคลงเคลงเล็กน้อย ออกจากจวนเซี่ยนอ๋องแล้วผ่านตรอกเล็กๆ สายนั้น บนถนนกำลังเริ่มต้นความคึกคักและวุ่นวายของวันใหม่ ผู้คนที่สัญจรไปมาเริ่มหนาตา เสียงพ่อค้าแม่ค้าตะโกนร้องเรียกลูกค้าสองข้างทางเริ่มดังขึ้น
รถม้าวิ่งไปราวครึ่งชั่วยาม เสียงตะโกนโหวกเหวกโวยวายที่หลินชิงเวยได้ยินค่อยๆ เบาลง นางจึงอดที่จะเลิกผ้าม่านรถม้าขึ้นแล้วมองไปข้างนอกไม่ได้ นางถึงกับตกตะลึง “นี่พวกเรากำลังจะออกจากเมือง?”
“ไม่เช่นนั้นเล่า?” เซียวอี้กะพริบตายิ้มให้นางพร้อมกับยื่นห่อผ้าให้ห่อหนึ่ง “กระทั่งห่อผ้าของเจ้า ข้าก็เตรียมไว้แล้ว ข้างในเป็นอาภรณ์สำหรับผลัดเปลี่ยน ข้าจะพาเ
