จ้าออกไปพักผ่อนหย่อนใจนอกเมือง”
“พักผ่อน? ท่านยังมีเวลาว่างถึงเพียงนั้น?” หลินชิงเวยย่อมไม่เชื่อ แต่นางไม่ได้ถามอันใดมาก ไม่ว่าเซียวอี้จะพานางไปที่ใด เมื่อไปถึงแล้วย่อมรู้เอง
หลังจากออกจากเมืองหลวง พวกเขาผ่านด่านหนึ่งจุด จากนั้นรถม้าค่อยๆ วิ่งเข้าสู่ถนนสายเล็กๆ ค่อนข้างเปลี่ยวสายหนึ่ง ถนนเล็กๆ สายนี้เป็นถนนดินปนหิน พื้นถนนขรุขระ รถม้าจึงวิ่งได้ไม่เร็วนักเพราะจะทำให้ภายในรถม้าสั่นสะเทือนอย่างยิ่งยวด
ถนนปูกระเบื้องสีเขียวหม่นจากจุดที่ตั้งด่านนั้นถูกทิ้งไว้เบื้องหลังไกลขึ้นเรื่อยๆ รถม้าวิ่งไปอีกครึ่งชั่วยาม หลินชิงเวยมองออกไปทางหน้าต่าง เห็นทัศนียภาพเบื้องนอกเป็นแนวเทือกเขาและเมฆขาว มีแม่น้ำล้อมรอบ เมื่อเข้าสู่ฤดูสารทอย่างแท้จริง ทำให้กลายเป็นภาพที่ให้ความรู้สึกงดงามเป็นพิเศษ
มีภูเขาลูกหนึ่ง กึ่งกลางของภูเขาลูกนั้นเป็นต้นเฟิง [1] ที่เปลี่ยนเป็นสีแดงครึ่งภูเขา ดึงดูดสายตายิ่งนัก
หากมาพักผ่อนหย่อนใจจริงๆ สถานที่เช่นนี้นับว่าไม่เลว
หลินชิงเวย “เหตุใดพวกเราไม่ขี่ม้า? ขี่ม้าเร็วกว่าแน่นอน”
เซียวอี้หัวเราะ “อากาศข้างนอกหนาวเย็นยิ่ง เจ้าหักใจได้ แต่ข้าน่ะหักใจให้เวยเวยต้องตากลมตากแดดไม่ได้หรอก อีกทั้งพวกเราไม่รีบ”
หล
