ินชิงเวยหรี่ตาลง นางฟังคำพูดของเขาแล้ว ได้แต่มองข้ามคำพูดกลิ้งกลอกของเขาไป
ดูแล้วเซียวอี้เตรียมการไว้ล่วงหน้าแต่แรก เขายังได้เตรียมเสบียงอาหารแห้งสำหรับเป็นมื้อกลางวันไว้บนรถม้า ยามอู่รถม้ายังไปไม่ถึงจุดหมายปลายทาง เขาจึงนำอาหารแห้งมาแบ่งให้หลินชิงเวยกิน “มื้อนี้กินแก้ขัดไปก่อน รอให้ไปถึงที่หมายแล้ว ข้าจะให้คนทำอาหารอร่อยๆ ให้เจ้ากิน”
หลินชิงเวยไม่เกรงใจเช่นกัน นางรับอาหารแห้งมากัดแล้วเคี้ยวๆ กลืนลงท้องไป
ท่ามกลางทัศนียภาพในยามบ่าย ในที่สุดก็มาถึงปลายทาง หลินชิงเวยมองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นบ้านเรือนของชาวบ้านอยู่เบื้องหน้าเป็นเงารางๆ กระเบื้องหลังคาสีเขียว กำแพงสีแดง เบื้องหลังเป็นแนวเทือกเขาเขียวขจี ทันทีที่มองไปก็รู้ว่าเรือนหลังนี้เหมือนจะไม่ใช่บ้านเรือนของคนธรรมดาสามัญ มันมีลักษณะเหมือนอยู่อีกโลกหนึ่ง เป็นดินแดนของเทพเซียน
ด้านหน้าของเรือนหลังนั้นถูกครอบคลุมด้วยบรรยากาศของสรวงสวรรค์ ด้านหน้าประตูมีบ่อน้ำหนึ่งลูก ในบ่อน้ำมีดอกบัวที่โรยแล้ว เห็นเป็นรากบัวท่อนใหญ่
เดินผ่านทางพื้นผิวตะปุ่มตะป่ำ พื้นกระเบื้องสีเขียวทอดตัวจากด้านหน้าเรือนมาจนถึงปากทาง หลินชิงเวยถูกเขย่าจากบนรถม้าจนเวียนหัวไปหมด ยามนี้ถนนเบ
