าวระหว่างเซ่อเจิ้งอ๋องและหลินชิงเวย คนนอกรู้ไม่ชัดเจน หลีเช่อจึงไม่ได้ไปสืบมา
ยิ่งไปกว่านั้นเขาไม่มีทางรู้ว่าเมื่อเขาแสดงความเห็นเช่นนี้ของตนออกมาต่อหน้าหลินชิงเวย หลินชิงเวยอยู่ในอารมณ์และความรู้สึกใด
ขณะเดียวกันหลินชิงเวยเงยหน้าขึ้น มองท้องฟ้าที่ลอดตามใบไม้ เห็นเป็นวงกลมสีขาว รอยยิ้มเย็นชาปรากฏขึ้นบนริมฝีปาก “ใช่แล้ว นางโชคดีเหลือเกิน”
หลีเช่อได้ยินคำพูดของหลินชิงเวย พลันรับรู้ได้ถึงความเหน็บหนาวที่บรรยายไม่ถูก เขามองหลินชิงเวย “เจ้าอายุยังน้อย ไม่ต้องไปอิจฉาผู้อื่น วันข้างหน้า ข้าจะช่วยเจ้าหาบุรุษที่โดดเด่นยิ่งกว่าเซ่อเจิ้งอ๋อง สายตาของเซ่อเจิ้งอ๋องใช้ไม่ได้ ลำพังเพียงแค่จุดนี้ เขาก็เลวร้ายมากแล้ว”
