วันนี้เซียวเยี่ยนไม่อนุญาตให้ไทเฮาค้นตัวสุ่ยฉ่ายชิงและชูซวง ไทเฮาตระหนักได้ว่ามิอาจค้นตัวคนเช่นกัน แต่หากจะให้นางตัดใจเช่นนี้ นางรู้สึกไม่ยินยอมอย่างยิ่ง นางไม่เชื่อว่าสิ งของมิใช่สุ่ยฉ่ายชิงเป็นผู้ขโมยไป
ไทเฮาพูด “ในเมื่อได้ตรวจค้นในห้องแล้ว หากต้องการคืนความบริสุทธิ์ใจให้กับนางย่อมต้องตรวจค้นให้ถึงที่สุด นี่เซ่อเจิ้งอ๋องหมายความว่าต้องการลำเอียง ปกป้องนางใช่หรือไม่?”
หลีเช่อพูดขึ้นด้วยความผิดหวัง “ละครแสดงมาถึงขั้นนี้แล้ว ยังไม่ได้เข้าสู่ฉากสำคัญเลย ทำเช่นนี้ขาดความน่าเชื่อถือทางวิทยาศาสตร์นี่นา”
หลินชิงเวยหัวเราะเสียงเบา “อย่าใจร้อน ยังมีละครฉากดีๆ ให้ดูอีก”
เพียงแต่ผู้ใดล้วนคาดไม่ถึงว่า ในช่วงเวลาสำคัญเช่นนี้ยังไม่รอให้เซียวเยี่ยนได้พูดอันใด ชูซวงพลันก้าวออกมาสองก้าว ปรากฏกายขึ้นในคลองจักษุของทุกคน
สุ่ยฉ่ายชิงเห็นเช่นนี้จึงร้อนใจ “ชูซวง ท่านอ๋องไม่มีทางยอมให้ไทเฮาค้นตัวพวกเรา นี่เจ้า…”
ชูซวงไม่แม้แต่จะหันไปมองหน้าสุ่ยฉ่ายชิง ทว่านางกลับคุกเข่าลงกับพื้นดังตุบ “สิ่งที่ไทเฮาเหนียงเหนียงต้องการค้นหาใช่ของสิ่งนี้หรือไม่เพคะ?” พูดแล้วนางก็หยิบขวดกระเบื้องขวด หนึ่งออกมาจากแขนเสื้อต่อหน้าต่อตาทุกคน
