พร้อมกับประคองไว้ในมือทั้งสองข้าง
ทันทีที่ไทเฮาเห็นเข้า มันคือขวดกระเบื้องสีเขียวขวดนั้น นางสั่งให้หมัวมัวหยิบมาแล้วเปิดออกแล้วสูดดมกลิ่น จากนั้นนำขวดไปส่องดูกับแสงแดดเพื่อมองเข้าไปข้างในขวด ไทเฮาพูด ขึ้นด้วยความยินดีว่า “ถูกต้อง นี่เป็นขี้ผึ้งบำรุงผิวพรรณที่เปิ่นกงกำลังตามหาขวดนั้น ดูลักษณะแล้วถูกเปิดใช้ไปไม่น้อยทีเดียว เจ้ามีความผิดอันใด?!”
ยามนี้สีหน้าของสุ่ยฉ่ายชิงซีดขาว กระทั่งยืนก็แทบจะยืนได้ไม่มั่นคง โอนไปเอนมา
ชูซวงที่หมอบอยู่กับพื้นพูดว่า “ทูลไทเฮาเหนียงเหนียง บ่าวเป็นคนที่หัวหน้าขันทีจัดให้มาปรนนิบัติแม่นางสุ่ยในตำหนักอวี้หลิงเพคะ บ่าวปรนนิบัติรับใช้อยู่ข้างกายแม่นางสุ่ยมา าตลอด แม่นางสุ่ยได้สิ่งของขวดนี้มาต้องใช้ทาหน้าเช้าเย็นทุกวัน เมื่อสักครู่ได้ยินว่าไทเฮาเหนียงเหนียงเสด็จมาจึงรีบสั่งให้บ่าวนำของสิ่งนี้ไปซ่อนเพคะ” ไม่อาจไม่พูดว่าชูซวงผู้ นี้เป็นนางกำนัลที่ฉลาดเฉลียวคนหนึ่ง คำพูดเพียงประโยคเดียวกลับแนะนำที่มาของตนว่านางเป็นคนที่หัวหน้าขันทีส่งมา ในตำหนักซวี่หยางยังมีหัวหน้าขันทีคนไหนอีกเล่า มิใช่กงกงข้า างกายเซียวจิ่นหรอกหรือ? เมื่อเป็นเช่นนี้ นางจึงไม่นับว่าเป็นคนของต
