ยิ่งนักว่าไทเฮาไม่ทรงเชื่อ “ตรวจค้นละเอียดถี่ถ้วนแล้วหรือไม่?”
ขันทีตอบ “ค้นหาหมดทุกที่แล้วพ่ะย่ะค่ะ”
ยามนี้สุ่ยฉ่ายชิงนับได้ว่าฟื้นตัวมีกำลังวังชาขึ้นมาแล้ว น้ำตาไม่ไหลลงมาอีก สีหน้าค่อยๆ มีสีสันขึ้น นางมองไทเฮาตรงๆ “ค้นก็ค้นแล้ว ไทเฮายังมีอะไรจะพูดอีกหรือไม่?”
ไทเฮาหรี่ตาลง สายตานั้นดุร้ายอย่างยิ่ง นางแค่นหัวเราะเสียงเย็นพร้อมกับพูดว่า “ในห้องไม่มี ไม่ได้หมายความว่าที่อื่นจะไม่มี ยังมีสองแห่งที่เปิ่นกงยังไม่ได้ค้น ใจร้อนอันใดเล่า?”
น้ำเสียงของสุ่ยฉ่ายชิงกลับมาตื่นตระหนกอีกครั้ง “ที่ไหน?”
ไทเฮาพูดด้วยน้ำเสียงลอดไรฟันออกมาเพียงประโยคเดียว “บนตัวของเจ้า ยังมีบนตัวของนางกำนัลข้างกายคนนั้นของเจ้า”
เซียวเยี่ยนมองไทเฮา เขาส่งเสียง “พอแล้ว ไทเฮาอย่าทำเกินไปนัก”
