ดการกับเจ้า คนที่ดูถูกเจ้ามิใช่เปิ่นกง แต่เป็นตัวเจ้าเอง!”
ทั้งสองฝ่ายเผชิญหน้ากันอยู่ครู่หนึ่งโดยไม่มีใครยอมใคร
ต่อมา นางกำนัลผู้ไปส่งข่าวก็เชิญเซียวเยี่ยนกลับมาเป็นผลสำเร็จในที่สุด
ทันทีที่เซียวเยี่ยนเดินเข้าไปในเรือน คนทั้งหมดล้วนเงียบขรึมไม่พูดจา เขามีสีหน้าเย็นชาและกวาดตามองไปรอบๆ ครั้งหนึ่ง ทว่ากลับหยุดอยู่บนร่างของหลินชิงเวยเล็กน้อย สุดท้ายสายตา าของเขาตกลงบนร่างของนางกำนัลของทั้งสองฝ่าย รวมไปถึงสุ่ยฉ่ายชิงที่ร่ำไห้จนแทบจะสิ้นสติอยู่หน้าประตู
เซียวเยี่ยนถาม “พวกเจ้ามาทำอะไรกันที่นี่?”
สุ่ยฉ่ายชิงพูดทั้งสะอึกสะอื้นร่ำไห้ “เยี่ยน นับว่าท่านกลับมาเสียที ข้าไม่รู้ว่าด้วยเหตุใดไทเฮาจึงพาคนมากะทันหันเช่นนี้ บอกว่าจะตรวจค้นห้องของข้า เป็นเพราะข้าฐานะต่ำต้อยไม่ มียศศักดิ์ ไทเฮาจึงได้รังแกข้าเช่นนี้”
ไทเฮาอดปรบมือให้สุ่ยฉ่ายชิงไม่ได้ “คำพูดนี้ของแม่นางสุ่ยพูดได้จริงใจยิ่ง ไม่ว่าใครก็ไม่อาจไม่ใจอ่อน เพียงแต่ในเมื่อเจ้ามิได้กินปูนร้อนท้อง ไหนเลยจะต้องเกรงกลัวเปิ่นกงเข้าไ ไปตรวจค้นสักครั้งเล่า? ไม่ใส่ใจเป็นตายร้ายดี เจ้าเอาแต่ขวางอยู่หน้าประตู เป็นเพราะร้อนตัวหรือไม่?”
สุ่ยฉ่ายชิง “ไม่ทราบว่าไทเฮาต้องการตรวจค้
