กินอิ่มย่อมง่วงงุนอย่างช่วยไม่ได้ ไทเฮาจึงลุกขึ้นออกจากงานเลี้ยงไปก่อน ต่อมาเป็นพระชายาและสนมของตำหนักอื่นที่รู้สึกว่าหมดสนุกแล้วจึงค่อยๆ พากัน นแยกย้าย
หลินชิงเวยพาหลีเช่อกลับไปด้วยความเบิกบานใจ หลีเช่อพูดคุยกระซิบกระซาบข้างหูนางตลอดทางไม่มีหยุดหย่อน ผ้าโปร่งปิดหน้าของสุ่ยฉ่ายชิงถูกหลีเช่อกระตุกออกแล้วทิ้งลงไปในบ่อน้ำ เขายังถูมือไปมาและพูดว่า “ไม่รู้ว่ามือจะติดเชื้อมาด้วยหรือไม่ มีสิวขึ้นเต็มไปหมด เฮ้อ…”
ขณะที่กำลังซุบซิบนินทาอย่างเมามัน หลินชิงเวยช้อนตาขึ้นมองเห็นเงาร่างคุ้นตาสายหนึ่งยืนอยู่กลางศาลา นางจึงพูดกับหลีเช่อว่า “ถอยออกไปก่อน”
ปฏิกิริยาของหลีเช่อว่องไวยิ่ง เขาหุบปากทันทีและถอยออกไปยืนข้างหลังหลินชิงเวย ก้มหน้ายืนรอรับคำสั่งอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยข้างกายหลินชิงเวย
ก่อนหน้านี้ยังพูดจ้อไม่หยุด ยามนี้กลับมีมารยาทเรียบร้อย การเปลี่ยนแปลงนี้เร็วเกินไปแล้วนะ ทำให้หลินชิงเวยเห็นว่าบนใบหน้าของหลีเช่อเขียนอักษรไว้สี่ตัว—คนหลายบุคลิก [1]
ยามนี้เซียวจิ่นกำลังยืนอยู่ในศาลา เป็นเรื่องบังเอิญหรือไม่ ทั้งสองฝ่ายต่างกระจ่างแจ้งแก่ใจดี
หลินชิงเวยพูดเสียงเบาเมื่อเดินมุ่งหน้าเข้าไปในศาลา “รอข้าอยู
