นผลไม้บนโต๊ะของนางหรือไม่นั้น ตัวสุ่ยฉ่ายชิงเองยิ่งกระจ่างแจ้งที่สุด ทว่านางกลับทำได้เพียงเป็นเช่นคนใบ้ที กินหวงเหลียนเข้าไป
ในที่สุดได้แต่ปล่อยให้เรื่องนี้จบลงทั้งที่ยังไม่จบดี หากติดใจเอาความต่อไปเกรงว่าจะทำให้ไทเฮาไม่พอใจ สุ่ยฉ่ายชิงจึงได้แต่นั่งลงไปอีกครั้ง หลังจากงานเลี้ยงเริ่มขึ้น ทุกคน ต่างพากันกินอาหาร ทว่านางกลับไม่มีกะจิตกะใจจะขยับตะเกียบ เซียวเยี่ยนคีบสิ่งของที่นางชอบกินในยามปกติใส่ลงในถ้วยให้ สุ่ยฉ่ายชิงจึงหยิบตะเกียบขึ้นมาคีบแล้วกินอย่างมิเต็ม มใจนัก
แม้กระทั่งกินอาหาร นางก็ยังต้องกินอย่างระมัดระวังอย่างที่สุด พยายามก้มหน้าลงต่ำ ใช้ปลายนิ้วเปิดผ้าโปร่งออกมุมหนึ่ง จากนั้นค่อยๆ กินอาหารในปากเคี้ยวอย่างระวัง ด้วยหวาดกลัว วว่าหากเปิดผ้าโปร่งกว้างเกินไปจะทำให้ผู้คนเห็นใบหน้าใต้ผ้าโปร่งของนาง แต่นางมักจะรู้สึกว่าด้านหลังกระโปรงของนางมีสิ่งของบางอย่างติดอยู่ ทำให้นางรู้สึกไม่สบายตัว แต่นาง งเองไม่อยากหันกลับไปดู
สุ่ยฉ่ายชิงถามเสียงเบาอย่างน้อยเนื้อต่ำใจ “เยี่ยน ท่านรู้หรือไม่ว่าใครเอาส้มมาวางบนเก้าอี้ของข้า?”
เวลานั้นเซียวเยี่ยนพุ่งความสนใจไปที่หลินชิงเวย อีกทั้งตัวเขาเองยัง
