เสียกิริยาเล็กน้อย จึงไม่ได้สังเกตทางด้านสุ่ยฉ่ายชิง เขาพูดว่า “แล้วไปเถิด ข้าไม่เห็นเช่นกัน เป็นเพียงอุบ บัติเหตุกระมัง”
ท่าทางหลินชิงเวยดูเหมือนเจริญอาหารไม่เลวทีเดียว นางแทบจะได้ยินเสียงกลืนน้ำลายลงคอของหลีเช่อที่อยู่ข้างหลัง คิ้วตาของนางเปื้อนไปด้วยรอยยิ้ม ใช้ตะเกียบในมือชี้ไปยังอาหารเลิศ รสเบื้องหน้าแล้วถามหลีเช่อ “นี่คือตับมังกร เป็ดย่างอบซอส ยังมีซุปเห็ดหูหนู ปูทรงเครื่อง ไก่ผัดเม็ดมะม่วงหิมพานต์ เจ้าชอบกินอย่างไหน?”
หลีเช่อกลืนน้ำลาย “เอาเนื้อปูมาชิ้นหนึ่งก่อน”
“ได้” หลินชิงเวยคลี่ยิ้มบางๆ ใช้ตะเกียบคีบเนื้อปูทรงเครื่องขึ้นมาชิ้นหนึ่งแล้วเป่าเบาๆ จากนั้นขณะที่หลีเช่อคิดว่านางจะป้อนอาหารให้เขาโดยไม่คำนึงถึงฐานะต่อหน้าธารกำนัล นางก กลับส่งเนื้อปูเข้าปากของตนเอง
“เจ้า…” หลีเช่อโมโหจนพูดไม่ออก ความรู้สึกอึดอัดนั้น ทำให้เขาแทบจะทนไม่ได้
หลินชิงเวยยิ้มด้วยท่าทีไร้พิษภัย “เจ้ายังอยากกินอะไรอีก ข้าช่วยเจ้ากิน”
“…” ในใจหลีเช่อนั้นสติแตกไปแล้ว อาหารจากห้องเครื่องเชียวนะ! เขาอยากกินทั้งหมดทุกอย่าง ชิงชังนักที่มิอาจนำถาดอาหารยัดใส่ท้องของตน! หลีเช่อพูดอย่างคับแค้นใจ “เจ้าร้ายกาจ ข้ายอมแพ้ พอใจแล้วกระมัง!
