ย่างก้าวของเซียวเยี่ยนหยุดชะงัก หางตาของเขาเห็นสีหน้าของสุ่ยฉ่ายชิงซีดขาวเล็กน้อย
หลังกลับมาถึงตำหนักอวี้หลิง เซียวเยี่ยนสั่งให้คนตรวจสอบอาหารการกินในชีวิตประจำวันของสุ่ยฉ่ายชิง อีกทั้งยังนำตัวนางกำนัลที่ปรนนิบัติรับใช้ใกล้ชิดข้างกายนางในช่วงเวลาที่นาง กินยารักษาโรคออกมาไต่สวนทีละคน พร้อมทั้งให้เสี่ยวฉีนำคนไปตรวจค้นห้องพักของนางกำนัล
ราวกับคนทั้งหมดในตำหนักอวี้หลิงต่างคาดไม่ถึงว่าเซียวเยี่ยนจะลงมือทำเช่นนี้กะทันหัน เขาทะนุถนอมและให้ความโปรดปรานสุ่ยฉ่ายชิงมาตลอด อย่างไรย่อมไม่มีทางสงสัยสุ่ยฉ่ายชิง
ยามนี้นางกำนัลคนสนิทของสุ่ยฉ่ายชิงคุกเข่าตัวสั่นเทิ้มอยู่บนพื้น สุ่ยฉ่ายชิงมีสีหน้าขาวเผือด ถามทั้งน้ำตาไหลไม่หยุด “เยี่ยน ท่านไม่เชื่อข้าหรือ?”
เซียวเยี่ยนหันมามองนาง “เปิ่นหวางเชื่อเจ้า เปิ่นหวางเพียงแต่ไม่เชื่อคำพูดของบ่าวไพร่ขวัญกล้าเทียมฟ้าเหล่านี้”
เสี่ยวฉีทำงานอย่างรวดเร็ว เพียงไม่นานก็นำสิ่งของออกมา นั่นเป็นสิ่งของที่ถูกห่อในผ้าเช็ดหน้าผืนหนึ่ง เมื่อเปิดออกดูพบว่าเป็นเถิงหวงจริงๆ เสี่ยวฉีกวาดสายตามองไปยังนางกำน นัลที่อยู่บนพื้นปราดหนึ่ง แล้วยื่นเถิงหวงไปเบื้องหน้าเซียวเยี่ยน “ท่านอ๋อง นี่เป็นสิ่
