งของที่ค้นพบในห้องพักของฉ่ายอวิ๋น นางกำนัลคนสนิทของแม่นางสุ่ยพ่ะย่ะค่ะ”
ทันทีที่นางกำนัลชื่อฉ่ายอวิ๋น ได้ยินเช่นนั้น ร่างก็สั่นสะท้านทันที นางรับรู้ได้ถึงสายตาอันเยียบเย็นของเซียวเยี่ยนที่มองมา เถิงหวงนั้นกลับถูกเลื่อนมาอยู่ข้างกายนาง บรรยากา าศในห้องให้ความรู้สึกราวกับถูกก้อนอิฐอันหนักอึ้งกดทับ ทำให้นางรู้สึกราวกับเป็นมดตัวหนึ่ง ฉ่ายอวิ๋นพูดเสียงสั่น “ท่านอ๋อง ไม่ใช่บ่าวเพคะ…ไม่ใช่บ่าว…”
เซียวเยี่ยนพูดเสียงเรียบ “เช่นนั้นเจ้าพูดมา เป็นใคร”
ฉ่ายอวิ๋นเงยหน้าขึ้นอย่างหวาดกลัว นางมองสุ่ยฉ่ายชิงด้วยสายตาคาดหวังและช่วยตัวเองไม่ได้ ร่างของสุ่ยฉ่ายชิงสะท้านขึ้นอย่างหาสาเหตุไม่ได้ นางพูดทั้งน้ำตา “เยี่ยน ไม่แน่ว่าน นี่อาจเป็นการเข้าใจนางผิดก็ได้ ข้าไม่เชื่อว่าฉ่ายอวิ๋นจะทำเช่นนี้ ตั้งแต่ข้าเข้าวังมา ฉ่ายอวิ๋นทุ่มเทจิตใจปรนนิบัติรับใช้ข้ามาโดยตลอด ข้าไม่เชื่อว่านางจะถึงกับทำร้ายข้า.. ..”
“แม่นาง…” ฉ่ายอวิ๋นอ้อนวอน “แม่นาง ขอร้องท่านเจ้าค่ะ ท่านรีบอธิบายกับท่านอ๋องเถิด บ่าวถูกใส่ร้าย บ่าวถูกใส่ร้ายเจ้าค่ะ!”
สุ่ยฉ่ายชิงได้แต่ใช้ผ้าเช็ดหน้าซับน้ำตา ร่ำไห้ด้วยความเจ็บปวดและสิ้นหวัง ฟังฉ่ายอวิ๋นร้องอ้อนวอน ต่อม
