าเซียวเยี่ยนเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเยียบเย็นไร้ปรานี “เด็กๆ ลากตัวออกไป โบ บยให้ตาย”
“แม่นาง! แม่นาง! แม่นางช่วยข้าด้วยเจ้าค่ะ!” ฉ่ายอวิ๋นถูกลากตัวออกไปนอกเรือน นางยังส่งเสียงร้องตะโกนด้วยความหวาดกลัว “ข้าไม่ได้ทำ แม่นาง เหตุใดท่านไม่ช่วยข้า!”
ความวุ่นวายนี้ไม่ถือว่าเป็นเรื่องใหญ่หรือเล็ก แม้จะไม่จำเป็นต้องรบกวนเซียวจิ่น ทว่ากลับทำให้หัวหน้าขันทีผู้ดูแลตำหนักซวี่หยางตื่นตระหนก หัวหน้าขันทีได้ยินว่านางกำนัลข้างกายสุ ยฉ่ายชิงถูกโบยจนตาย จึงคัดเลือกนางกำนัลคนใหม่นามว่าชูซวง มาปรนนิบัติรับใช้แทน
ชูซวงมารายงานตัวที่ตำหนักอวี้หลิงอย่างรวดเร็ว
เวลานี้สุ่ยฉ่ายชิงมีสีหน้าซีดขาว เนิ่นนานไม่ได้สติกลับคืนมา ดูคล้ายได้รับความตื่นตระหนกอย่างรุนแรง หยดน้ำตาในกระบอกตาของนางแทบจะร่วงหล่นลงมา
ภายในเรือนกลับมาสงบเงียบอีกครา เซียวเยี่ยนหันหน้ามาประคองสุ่ยฉ่ายชิงเข้าไปในห้อง เขาพูดขึ้นว่า “เจ้าพักผ่อนให้ดี”
เปลือกตาสุ่ยฉ่ายชิงกะพริบถี่ๆ “เยี่ยน เหตุใดท่านต้อง…ฉ่ายอวิ๋น”
สีหน้าของเซียวเยี่ยนปราศจากอารมณ์และความรู้สึกใดๆ “ในเมื่อนางปรนนิบัติเจ้าไม่ดี ไร้ประโยชน์ที่จะให้นางอยู่ต่อไป”
“แต่…” ในใจสุ่ยฉ่ายชิงยากจะสงบลงได้ นางรู้สึกอ
