นนั้น ถือเป็นการคืนกำไรเล็กๆ น้อยๆ ให้กับเจ้า เจ้าไม่ต้องรู้สึกขอบคุณข้านักหรอก”
ทั้งสองนั่งพักผ่อนใต้ต้นไม้ครู่หนึ่ง หลีเช่อจึงเอ่ยปากขึ้นว่า “ข้าคิดว่าข้าหิวแล้ว”
หลินชิงเวยยังไม่ทันได้ตั้งตัว นางหันมาก็เห็นหลีเช่อกัดหมั่นโถวที่อยู่ในมือเข้าปากคำหนึ่ง “เจ้าเอาหมั่นโถวมาจากที่ใดกัน?”
หลีเช่อยืดอก ชัดเจนยิ่งนักว่าหน้าอกข้างหนึ่งยุบลงไปแล้ว เขาหัวเราะชั่วร้าย “ที่นี่ไงเล่า ยังมีอีกลูกหนึ่ง เจ้าจะกินหรือไม่?”
หลินชิงเวยหางตากระตุก “ข้าไม่กิน”
หลีเช่อแนบกายเข้ามา บิหมั่นโถวในมือออกเป็นสองส่วนต่อหน้านาง “เจ้าดูสิ ข้ายังซ่อนไข่เค็มไว้ในนี้ลูกหนึ่งด้วย”
หลินชิงเวย “…” ต่อมานางมองหลีเช่อหยิบไข่เค็มที่อยู่ตรงกลางนั้นออกมากิน นางจึงยื่นมือออกไปเงียบๆ จับหน้าอกอีกข้างหนึ่งของหลีเช่อ หยิบหมั่นโถวอีกลูกหนึ่งมาบิออกแล้วหยิบ บไข่เค็มออกมากินพร้อมกับยัดคืนกลับไปให้เขา
“นี่ มีใครเขาทำเช่นเจ้าบ้าง?”
หลินชิงเวยหรี่ตาลง หัวเราะเบาๆ
สองวันให้หลังเป็นงานเลี้ยงฉลองวันเกิดของไทเฮา
เวลานี้ตำหนักในไม่เหมือนปีที่แล้วทว่ากลับคึกคักขึ้นมาก ไทเฮาเป็นคนชอบโอ้อวดรูปโฉมอันอ่อนเยาว์งดงามของตน ด้วยเป็นงานฉลองวันเกิดของ
