งันไปครู่หนึ่งแล้วพูดอีกว่า “ข้าดูสายตาที่เซ่อเจิ้งอ๋องนั่นมองเจ้าแล้วดูเหมือนยังมีความหมายอื่นอีกเล็กน้อย”
รอยยิ้มที่ปรากฏอยู่บนริมฝีปากของหลินชิงเวยสว่างไสวเจิดจ้าไร้ช่องโหว่ให้โจมตี “คงได้แต่พูดว่าแค่มองเขาก็รู้ว่าเป็นคนที่มีเรื่องราวคนหนึ่ง เพียงแต่เรื่องราวเหล่านั้นของเ เขากลับไม่มีความเกี่ยวข้องกับข้าแม้เพียงครึ่งอีแปะ”
หลีเช่อลูบคางของตน “ไม่ ข้ารู้สึกว่าเขารู้สึกผิดในใจและโทษตัวเอง ยังมีอย่างอื่นอีก” หลินชิงเวยหรี่ตาลง สัมผัสแสงแดดอันอบอุ่นและสายลมที่พัดมา คนทั้งคนไม่ขยับเคลื่อนไหว หลีเช่อยังคงวิเคราะห์แจกแจง “อาจเป็นเพราะเขารู้สึกว่าเข้าใจเจ้าผิด ดังนั้นจึงรู้สึกผิดในใจและโทษตัวเอง เพียงแต่ในเมื่อแบกรับความผิดนี้แล้วย่อมมิอาจแบกรับเปล่าๆ ปลี้ๆ ของ งเถื่อนผู้นั้นขุดหลุมฝังตนเอง ก็ให้นางกระโดดลงไปทั้งน้ำตา ถึงเวลานั้นต้องให้นางรู้สำนึกเสียบ้าง ถูกต้อง ข้าก็เป็นคนเช่นนี้แหละ”
หลินชิงเวยชำเลืองมองเขาอย่างเห็นขัน “ข้าว่าเจ้ากลัวใต้หล้านี้จะไม่วุ่นวายมากกว่า หากไม่ก่อเรื่องขึ้นมาสักหน่อย เจ้าคงรู้สึกไม่สบายเนื้อสบายตัว”
หลีเช่อตบไหล่หลินชิงเวย “ให้คิดเสียว่าข้าหาเงินจากเจ้ามากมายเช่
