่ำแย่หรอกหรือ คงต้องอาเจียนสุรามงคลออกมา ยังจะกินข้าวลงอีกหรือไร นี่ยังไม่ร้ายแรงเท่าใดนัก ที่สำคัญคือเซ่อเจิ้งอ๋องต้องเสียหน้า คนอื่นล้วนคิดว่าเขาแ แต่งสตรีรูปโฉมงดงามปานล่มเมืองกลับคฤหาสน์ ไหนเลยจะคิดว่าเขาจะแต่งสินค้าเถื่อนผิดกฎหมายกลับมาคนหนึ่ง ต่อไปเขาย่อมเงยหน้าขึ้นมาไม่ได้แล้ว”
หลินชิงเวยหันไปมองหลีเช่อ ริมฝีปากแย้มยิ้ม นางคิดไม่ถึงว่าคนผู้นี้เวลาด่าผู้อื่นจะด่ารัวเร็วราวกับจุดประทัดเช่นนี้
สุ่ยฉ่ายชิงโมโหจนตาแดงก่ำ ราวกับจะร่ำไห้อยู่รอมร่อ
หลีเช่อรีบพูดอีกว่า “แม่นางสุ่ยอย่าร้องไห้ ที่นี่ไม่มีบุรุษ เจ้าร้องไปก็ไร้ประโยชน์ ก่อนหน้านี้ผู้ที่ไม่รู้ความในยังคิดว่าใบหน้าของเจ้าเป็นฝีมือของแม่นางหลินของข้าจริงๆ คิดไม่ถึงว่าทั้งๆ ที่เป็นฝีมือเจ้าเอง นี่เจ้ากำลังคิดสิ่งใดอยู่ ถึงกับทำลายตัวเอง เจ้ายังมีหน้ามาร่ำไห้อีกหรือ? มีปัญญาก็มาสิ เปิดผ้าคลุมหน้า พวกเรามาทำลายโฉมหน้าซึ่งกันและกัน ”
สุ่ยฉ่ายชิงเช็ดน้ำตา มองหลินชิงเวยด้วยท่าทีน่าเวทนา “เหตุใดแม่นางหลินต้องให้นางกำนัลของท่านลบหลู่ดูหมิ่นผู้อื่นถึงเพียงนี้”
หลีเช่อ “ข้าลบหลู่ดูหมิ่นเจ้าแล้วหรือ? หากข้าลบหลู่ดูหมิ่นเจ้าจริงๆ คาดว่าเจ้าคงต้องคิด
