แขวนคอตายกระมัง”
นางกำนัลข้างกายสุ่ยฉ่ายชิงพูดขึ้นด้วยความโมโห “แม่นาง อย่าไปถือสาพวกเขาเลยเจ้าค่ะ บ่าวพาแม่นางกลับ”
สุ่ยฉ่ายชิงเองมิอยากรั้งอยู่ที่นี่แม้แต่นาทีเดียว ด้วยไม่ต้องการให้ผู้อื่นดูหมิ่นตน นางจึงหมุนกายกลับไป ประจวบเหมาะกับเห็นเซียวเยี่ยนเดินเข้ามาจากอีกด้านหนึ่ง น้ำตาแห่งค ความน้อยเนื้อต่ำใจของสุ่ยฉ่ายชิงจึงไหลอาบหน้าอย่างควบคุมไม่อยู่ในชั่วพริบตา
หลีเช่อกระซิบเสียงเบาข้างหูหลินชิงเวย “นี่ หากเจ้าร้องไห้ได้เช่นนางละก็ เช่นนั้นเจ้าก็ไม่ต้องถูกรังแกจนน่าเวทนาเช่นนั้นแล้ว ฮึ ดอกบัวขาวดอกนี้ ดูว่าข้าจะบดขยี้นางอย่าง งไร”
หลินชิงเวยเหลือบตามองเขา “เจ้ารู้จักเป็นคนดี ช่วยผู้อื่นเช่นนี้ตั้งแต่เมื่อใดกัน?”
หลีเช่อพูดกับนาง “อย่างไรก็ว่างไม่มีอะไรทำ มีสายตาเช่นข้าอยู่ด้วย ยังกลัวว่านางจะไม่เปิดเผยโฉมหน้าที่แท้จริงออกมาหรือ?”
ยามนี้เซียวเยี่ยนเดินเข้ามา เขาเห็นหลินชิงเวยกลับวังมาแล้วเช่นกัน ทว่ากลับคิดไม่ถึงว่าสุ่ยฉ่ายชิงจะมาพบกับหลินชิงเวยโดยบังเอิญที่นี่ สุ่ยฉ่ายชิงร่ำไห้น้ำตานองหน้า หรือหลิ นชิงเวยรังแกนาง?
สุ่ยฉ่ายชิงเอนร่างเข้าไปซบอยู่ในอ้อมกอดของเซียวเยี่ยน ส่งผลให้ความรู้สึกของเซี
