ต่อมาหลีเช่อนั่งลงกินอาหารเช้าพร้อมกับหลินชิงเวย หลินชิงเวยเห็นเขามักจะลูบไล้ บีบคลำไปตามเนื้อตัวของตนจึงอดที่จะขมับกระตุกขึ้นอีกครั้งไม่ได้ “เจ้าคิดว่าที่นี่เป็นบ้านของ งเจ้าหรือ? หืม?”
“ข้าเป็นอย่างไรเล่า?” หลีเช่อไม่เข้าใจอย่างยิ่ง
“เวลานี้เจ้ามีฐานะเป็นนางกำนัลคนหนึ่ง เจ้าระมัดระวังภาพลักษณ์ของตนเองบ้างได้หรือไม่? เจ้าบีบหน้าอก ลูบคลำตนเองตามอำเภอใจเช่นนี้ สนุกมากใช่หรือไม่?”
“แต่ข้ารู้สึกว่ามันจะตกลงมาตลอดเวลานี่นา ห้อยลงมาก็ไม่น่าดูแล้ว”
หลินชิงเวยกลอกตาขาวใส่เขา “เจ้าไม่รู้จักแต่งกายเป็นขันทีหรือ?”
หลีเช่อพูดอย่างเป็นธรรมชาติ “เป็นขันทีน่าเบื่อหน่ายจะตาย เคราะห์ดีที่ข้าเลือกเป็นนางกำนัล ตลอดทางที่เดินมาเห็นแม่นางน้อยหน้าตาน่ารักน่าเอ็นดูไม่น้อย หากข้าแต่งกายเป็นขันทีแล ล้วไปเกี้ยวพวกนาง ข้าต้องกลายเป็นคนวิปริตในสายตาผู้อื่นเป็นแน่ อยู่ในฐานะนางกำนัลสะดวกกว่ามาก อย่างไรทุกคนล้วนเป็นนางกำนัล ไม่ต้องมีข้อยกเว้นอันใดมากมาย ไม่แน่ว่าอาจจะอาบ บน้ำด้วยกันได้…”
หลินชิงเวยสะอึก “หลีเช่อ ข้าบอกเจ้าไว้ก่อน หากเจ้าทำอะไรส่งเดช ข้าจะเตะเจ้าออกไป”
“ล้อเล่น ล้อเล่น เจ้าอย่าได้ถือเป็นจริงเป็นจังนัก นางกำนัลธรรมดาท
