ุดขาวนั้นปิดใบหน้าด้วยผ้าโปร่งผืนหนึ่งเขาจึงถามขึ้นว่า “นางก็คือสตรีของเซ่อเจิ้งอ๋องท่านนั้น?”
หลินชิงเวยหัวเราะด้วยน้ำเสียงคมปลาบ “ใช่กระมัง”
เพียงไม่นาน สุ่ยฉ่ายชิงก็เดินมาหยุดเบื้องหน้าหลินชิงเวย นางพูดเสียงอ่อน “แม่นางหลิน”
หลินชิงเวยพยักหน้า “แม่นางสุ่ย เวลานี้เข้าสู่ฤดูสารทแล้ว แสงแดดกำลังดี แม่นางสุ่ยออกมาข้างนอกยังต้องใส่ผ้าโปร่งอีกหรือ? ใบหน้ายังไม่หายดีหรือไร?”
