รเดินเหินอรชรแช่มช้อยน่าดูยิ่ง
หลีเช่อทอดถอนใจ “เป็นผู้กุมอำนาจการปกครองก็คือการฉ้อราษฎร์บังหลวง ตำหนักในกว้างใหญ่เช่นนี้ ภรรยามากมายขนาดนี้ ทุกวันนอนด้วยคนหนึ่ง ครึ่งปีก็ยังนอนไม่ซ้ำคน”
ต่อมาคนทั้งสองเดินไปยังริมสะพานเล็กๆ ข้างพุ่มไม้ มีลำธารไม่ลึกนักไหลผ่านใต้สะพาน หลินชิงเวยและหลีเช่อเดินไปหยุดอยู่ริมลำธาร
ในยามปกติหลินชิงเวยไม่ใคร่ออกมาเดินข้างนอก แต่นางเข้าใจความรู้สึกของหลีเช่อดี จึงพาเขาออกมาด้วยกัน เวลานี้พลันมีเงาร่างสายหนึ่งในอาภรณ์สีขาวปรากฏขึ้นในคลองจักษุของคนท ทั้งคู่ และกำลังยืนอยู่บนสะพานเล็กๆ นั้น
ยามนั้นหลีเช่อมองไปเห็นจึงอดที่จะหยุดฝีเท้าไม่ได้ แต่เมื่อเห็นเงาร่างอรชรในชุดขาวแล้วจึงเอ่ยขึ้นว่า “ลำพังแค่เห็นเงาร่างยังชวนมองปานนี้ เพ้ยๆ ไม่รู้ว่าจะคู่ควรกับความ หล่อเหลาของข้าหรือไม่”
ทันทีที่สิ้นเสียง เงาร่างอรชรในอาภรณ์สีขาวนั้นมองเห็นพวกเขาแล้วเช่นกัน นางกำลังเดินแช่มช้อยประดุจกิ่งหลิ่วต้องลมมุ่งหน้าเข้ามา
หลินชิงเวยเห็นหลีเช่อมองอีกฝ่ายตาไม่กะพริบ จึงหัวเราะขึ้นมา “นี่ เจ้ามิใช่จะช่วยข้าสั่งสอนนางหรือ? เวลานี้คนมาแล้ว”
หลีเช่อเพิ่งจะสังเกตเห็นในเวลานี้ว่าสตรีในอาภรณ์ช
