งแล้วครั้งเล่าเพราะสตรีนางหนึ่ง ฉวยโอกาสที่ข้าอยู่ในวัง หาเวลาให้ข้า ช่วยเจ้าสั่งสอนเขา”
“…” หลินชิงเวยถาม “เจ้าคิดอย่างไรจึงจะไปสั่งสอนเขา เจ้าสู้ชนะเขาได้?”
หลีเช่อ “จัดการสตรีของเขาก่อน คนในตำหนักของเจ้าเมื่อเอ่ยถึงสุ่ยฉ่ายชิงอะไรนั่น ล้วนมีโทสะทั้งสิ้น ดูท่าแล้วสุ่ยฉ่ายชิงผู้นั้นน่าจะทำเกินไป เหตุใดเจ้าจึงใจกว้างมากเมตตาเช่น นนี้เล่า เหตุใดปล่อยให้ผู้อื่นข่มเหงรังแก?”
หลินชิงเวยพูดเรียบๆ “ข้าทำลายรูปโฉมของนาง เจ้าคิดว่าข้ามากเมตตานักหรือไร?”
หลีเช่อหันหน้ากลับมามองนาง เนิ่นนานจึงพูดว่า “ข้า ข้าขอถอนคำพูดประโยคนั้นคืน”
หลินชิงเวยส่งยิ้มชั่วร้ายให้เขา “หากเจ้ากล้าทำให้ข้าโมโห ข้าก็จะทำให้ใบหน้าของเจ้าทิ้งริ้วรอยบางอย่างเอาไว้”
“ข้ากลัวเหลือเกิน”
เมื่อเขาคุ้นเคยกับตำหนักฉางเหยี่ยนเป็นอย่างดีแล้ว หลีเช่อให้หลินชิงเวยพาเขาออกไปเดินเล่นนอกตำหนักฉางเหยี่ยน ทัศนียภาพของตำหนักฉางเหยี่ยนดีเลิศ อีกทั้งมีแสงตะวันสาดส่องตำหนั กทั้งหลังราวกับเป็นภูเขาทองคำก็ไม่ปาน เมื่อมาถึงริมสระไท่เยี่ย บนผิวน้ำเป็นระลอกคลื่นราวกับเกล็ดปลา แสงแดดทอดตัวอยู่บนผิวน้ำกว้างไกลนับพันลี้ มีสาวงามปรากฏกายเดินไปมาเป็น นพักๆ ท่วงท่ากา
