อีกไม่ถึงสองวันก็จะเป็นวันเกิดของไทเฮาแล้ว หลีเช่อเห็นหลินชิงเวยยุ่งอยู่ในห้องจึงเข้าไปถาม “เจ้าทำสิ่งนี้ทำไมกัน?”
หลินชิงเวยตอบทั้งไม่เงยหน้า “ขี้ผึ้งบำรุงผิวพรรณ มอบให้ไทเฮาเป็นของขวัญวันเกิด”
“มีสรรพคุณอย่างไร?”
“ช่วยให้ผิวพรรณงดงาม” หลินชิงเวยผสมตัวยาลงในภาชนะกระเบื้อง หันกลับพูดกับหลีเช่อด้วยสีหน้าคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม “ดึงหน้ากากออก ข้าจะบำรุงผิวให้เจ้า”
ภายในตำหนักบรรทมนอกจากพวกเขาสองคนแล้วไม่มีคนอื่นอีก หลีเช่อรู้สึกแปลกใหม่จึงรีบดึงหน้ากากออกแล้วนั่งลงบนเก้าอี้ หลินชิงเวยนำขี้ผึ้งนั้นทาลงบนใบหน้าของเขา หลังจากเวลาผ่ านไปชั่วหนึ่งก้านธูป หลีเช่อล้างหน้าจนสะอาด เมื่อลูบไล้ลงบนผิวหน้าของตนรู้สึกได้ว่าผิวพรรณทั้งชุ่มชื้นและเรียบลื่น
หลีเช่อทางหนึ่งมองกระจกอย่างพึงพอใจ อีกทางหนึ่งพูดว่า “เจ้าล้อเล่นกระมัง ของดีเช่นนี้เจ้านำมันไปมอบให้กับไทเฮา? ข้าได้ยินว่าเจ้ากับไทเฮาผู้นั้นไม่ได้มีความสัมพันธ์ดีต่อกัน นเท่าใดนัก เจ้าจะใจดีถึงเพียงนี้เชียว?”
หลินชิงเวยยกยิ้มมุมปาก “อืม ข้าจะใจดีถึงเพียงนี้”
หลีเช่อสวมหน้ากากของเขากลับไปอีกครั้ง “ข้ายังได้ยินอีกว่าเซ่อเจิ้งอ๋องของวังหลวงแห่งนี้รังแกเจ้าครั้
