ผู้ใดกล้าไปปลุกให้หลินชิงเวยตื่น สุ่ยฉ่ายชิงเองจนปัญญาจึงได้แต่รอ
รอกระทั่งสายโด่งอย่างมิง่ายดาย สุ่ยฉ่ายชิงนั่งเหงื่อแตกพลั่ก หลินชิงเวยจึงตื่นขึ้นอย่างเกียจคร้าน ระหว่างที่นางกำนัล หว่านชิว ปรนนิบัตินางผลัดอาภรณ์ล้างหน้าล้างตาได้เอ่ยกับ นางว่า “แม่นาง วันนี้เช้าตรู่ แม่นางสุ่ยของตำหนักอวี้หลิงมาเจ้าค่ะ หากแม่นางตื่นแล้ว นางรออยู่ในห้องโถงหน้าเจ้าค่ะ บอกว่าขอพบแม่นางสักครั้ง”
หลินชิงเวยนวดคลึงขมับของตนพูดเรียบๆ “นางชอบรอ เช่นนั้นให้นางรอเถิด”
ดูท่าแล้วหลินชิงเวยตัดสินใจแล้วว่าไม่ต้องการพบหน้าสุ่ยฉ่ายชิงผู้นั้น นางไม่คิดว่านางมีความจำเป็นต้องพบหน้าสุ่ยฉ่ายชิงอีก
อีกสองวันก็จะถึงเทศกาลขอพรหัตถการ [1] แล้ว
เทศกาลฉี่เฉียวเป็นเทศกาลพื้นบ้านของชาวบ้าน ในวังมีบรรยากาศคึกคักเช่นกัน เพียงแต่วันนี้นางกำนัลได้นำจดหมายจากเซียวอี้มามอบให้หลินชิงเวย บอกว่าเชิญนางออกไปเที่ยวให้สนุกสนาน
หากมีเรื่องให้เที่ยวสนุกสนานแล้วไม่ออกไป ดูเหมือนจะน่าเบื่ออยู่สักหน่อย ดังนั้นเมื่อเลยยามอู่ หลินชิงเวยจึงผลัดอาภรณ์ออกจากวังอย่างรู้เส้นทางดี
คิดไม่ถึงว่าสุ่ยฉ่า
