นิ่งๆ “เช่นนั้นท่านเล่า ตามติดพันหลายต่อหลายครั้ง ไม่เกรงกลัวว่าจะถูกคนในวังจับตามองหรือไร? ท่านทำเช่นนี้คุ้มค่าหรือไม่?”
เซียวอี้หันมามองนาง “ยามนี้เจ้าไม่ใช่หลินเจาอี๋อีกแล้ว เจ้าเป็นเพียงสตรีคนหนึ่งที่ได้รับอิสระอีกครั้ง สตรีโฉมงามเป็นที่ต้องตาของบุรุษ มีอันใดผิด?”
หลินชิงเวยดื่มสุราอีกหนึ่งถ้วยใหญ่ นางมองเซียวอี้ตาขวาง “ข้าจำได้ว่าข้าพูดกับท่านไปแล้วว่าหากแตะต้องข้า ท่านจะต้องโชคร้าย อีกทั้งไม่มีทางที่จะมีชีวิตสุขสงบขึ้น มีแต่จ จะไม่มีวันตั้งตัวได้”
“โชคร้ายมาขนาดนี้แล้ว ข้าไม่รังเกียจที่จะโชคร้ายอีกสักหน่อย” คำถามเดียวกัน เขาเห็นอะไรในตัวของหลินชิงเวยเล่า? สตรีในใต้หล้านี้ที่งดงามกว่าหลินชิงเวยมีอยู่มากมาย อาจเป็น นเพราะเขายังคงยึดติดกับสิ่งที่ตนเองไม่เคยได้ครอบครองมาก่อน “เป็นอย่างไร กลับมาอยู่ข้างกายข้า? ข้าจะให้เจ้ามีที่พักพิงไปตลอดชีวิต ข้าจะให้เจ้าสวมผ้าแพรผ้าไหมประดับหยก มีกินม มีใช้ไร้กังวล”
หลินชิงเวยหัวเราะพร
