เมื่อเซียวจิ่นหันกลับมาอีกครั้งจึงพบว่าเซียวเยี่ยนออกไปอย่างเงียบเชียบนานแล้ว ด้วยไม่เห็นเงาร่างของเขาในตำหนักบรรทม
ความเปลี่ยนแปลงของหลินชิงเวยมีสาเหตุมาจากเซียวเยี่ยนอย่างแท้จริง ยามนี้เซียวเยี่ยนมาพูดเรื่องเหล่านี้จะมีประโยชน์อันใดเล่า?
สีหน้าของเซียวจิ่นค่อยๆ ปรากฏให้เห็นความขมฝาด เขาพึมพำเบาๆ “ชิงเวย ขอเพียงเจ้ามีใจชมชอบเจิ้นแม้เพียงเล็กน้อย เจิ้นล้วนทำเพื่อเจ้าได้ทุกอย่าง เพื่อไม่ให้เจ้าต้องเจ็บช้ำน้ำใจแม้สักกระผีก”
น่าเสียดาย เจ้าไม่ชมชอบเจิ้น
หลังจากเซียวเยี่ยนไปเข้าประชุมเช้า ท้องฟ้าสว่างไสว สุ่ยฉ่ายชิงตื่นนอนแล้ว ทว่านางกลับรู้ว่าเซียวเยี่ยนไม่ได้กลับมาทั้งคืน
บัดนี้ใบหน้าของนางหายช้ายิ่งยวด ผนวกกับนางจมอยู่ในความเศร้าสลดตลอดทั้งวัน ดูเหมือนไม่ว่าผู้ใดล้วนติดค้างนางทั้งสิ้น ส่งผลให้แม้นางอยู่ในตำหนักอวี้หลิงก็ยังต้องใส่ผ้าโปร่งเพื่อปิดบังใบหน้า ด้วยไม่ปรารถนาให้ผู้อื่นเห็นสภาพเยี่ยงนี้ของตน
เพียงแต่เรื่องราวของนางได้ถูกโจษจันไปทั่ววังหลวงเนิ่นนานแล้ว ไม่ว่าผู้ใดต่างเห็นเรื่องของนางเป็นที่น่าตลกขบขัน คิดว่าตนเองนั้นเป็นคนฉลาดเฉลียว หากจะเสแสร้งแกล้งทำก็มิใช่ทำกันเช่นนี้ ถึงที่สุดแล้วยังคงเป
