็นการทำร้ายตัวเอง
สุ่ยฉ่ายชิงอารมณ์ไม่ดีอย่างยิ่ง เมื่อคืนนางรอเซียวเยี่ยนจนถึงกลางดึก เขาก็ยังไม่กลับมา ตัวนางรอกระทั่งค่อนดึกจึงหลับไปด้วยรอไม่ไหว เมื่อเช้าตื่นขึ้น ประโยคแรกที่นางถามก็คือ “เซ่อเจิ้งอ๋องกลับมาแล้วหรือยัง?”
นางกำนัลข้างกายตอบว่า “กลับมาแล้วเจ้าค่ะ แม่นางไม่ต้องเป็นห่วง เซ่อเจิ้งอ๋องไปประชุมเช้าตั้งแต่เช้าตรู่แล้วเจ้าค่ะ”
“มีใครบอกหรือไม่ว่าเมื่อคืนเขาไปที่ใด?”
นางกำนัลผู้ทำหน้าที่สางผมให้นางตอบ “เรื่องนี้บ่าวไม่ทราบเช่นกันเจ้าค่ะ หากถามเซียวฉีผู้รับใช้ข้างกายท่านอ๋องอาจจะรู้ เขาเป็นองครักษ์ของท่านอ๋องย่อมรู้มากว่าผู้อื่นอยู่บ้างเจ้าค่ะ”
หลังจากล้างหน้าล้างตาสางผมเรียบร้อย สุ่ยฉ่ายชิงกินอาหารเช้าและดื่มยาแล้วจึงออกไปเดินเล่นในลานเรือนด้านนอก เพียงแต่ในยามปกติเซียวเยี่ยนไม่อนุญาตให้สุ่ยฉ่ายชิงออกมาที่นี่ นางจึงไม่ค่อยได้พบหน้าเสี่ยวฉี บัดนี้สุ่ยฉ่ายชิงแสร้งออกมาเดินเล่นเพื่อตามหาเสี่ยวฉี ถือว่านางมีโชคไม่เลว ด้วยเห็นเสี่ยวฉีกำลังจะออกจากตำหนักอวี้หลิง
เสี่ยวฉีเห็นนางจึงสาวเท้าก้าวใหญ่เพื่อจะออกไปจากที่นี่ เขาเร่งฝีเท้าราวกับไม่อยากรั้งอยู่ที่นี่นานเท่าใดนัก
ทว่าสุ่ยฉ่ายชิงยังคงส่งเสียงรั
